Halt, tot hier en niet verder… Geen beweging! 1 beweging en ik schiet! PANG, en daar zat ik… op mijn knieën gedwongen door een bijna onzichtbare “vijand” die mij alleen in de rug durft aan te vallen. Ik heb nog geprobeerd om verder te komen maar de pijn werd onverdraaglijk. Het lijkt wel een thriller en eigenlijk zou ik wel willen dat het zo was. Helaas betrof het hier een halfvolle emmer sop die voor mooi een metertje opgeschoven moest worden. Ik pakte hem dus opzij van mijzelf op en dat had ik beter niet kunnen doen. Naar mate de dag vorderde begon ik steeds krommer te lopen en uiteindelijk heb ik het poetsen maar opgegeven. Mijn Sacro-Iliacaal(SI) gewricht laat weer eens van zich horen of liever gezegd voelen. Poeh, morgen weer een dag…
St. Maarten
St. Maarten, vraag me niet hoe, wat en waarom want dat zou ik echt niet weten. Ik denk dat het net zoiets is als halloween, overgewaaid vanuit een buitenland. In ieder geval wist ik al wat er komen zou want 1 van de ouders was zo vriendelijk om een briefje door de deur te doen met de aankondiging. Als er een kaars voor het raam of voor de deur zou staan zou dat betekenen dat de kindjes aan konden bellen voor een snoepje. Ach, ik ben de beroerdste niet (anders lag ik wel op bed) dus heb ik ook een kaars in mijn raam gezet.
Prompt ging de bel. Met een zak snoep spoedde ik de trap af en toen ik de deur opende begonnen drie “kleine kindjes”, allen voorzien van een lampion, liefelijk een liedje te zingen. Emotioneel nog geheel onder de indruk pakte ik de zak snoep en wel verdient liet ik ieder kind iets pakken. Op de vraag: “komen er nog meer”, kreeg ik “vast wel” als antwoord en nadat de kinderen hun weg weer vervolgden begaf ik me terug naar de eettafel. Gekscherend stelde ik mezelf voor als een fatserige tokkie met een dikke bierbuik en een dito onderrug. Ik liet mijn fantasie rijkelijk zijn gang gaan en zag mezelf al met een 1/2 liter bier de deur open doen en na het liedje een greep in 1 van de snoepzakjes doen. Kinderen renden gillend en zwaar getraumatiseerd door de straat en de eerste boze ouders zouden zich weldra aan de deur melden. We kwamen niet meer bij toen ik mijn gedachte in beeld en geluid aan Sophie had voorgelegd.
Net op het moment dat we een beetje bij gekomen waren van onze aanstekelijke lachbui gaat wederom de deurbel. Toen ik de deur opende zag ik ongeveer 30 gouden engelenkeeltjes voor mijn deur staan! De schrik sloeg mij om het hart. Uiteraard dook men massaal op mijn zakje snoep waarvan weldra de bodem in zicht kwam. Snel ging ik in gedachten op zoek naar een alternatief. Het enige dat nog in de la stond was een grote familiezak M&M’s. Die moest er dan ook aan geloven want de echte die-hards bleven gewoon in het zakje graaien ook al was deze allang leeg en dat vond ik toch ook wel weer zielig. Met allen een handje M&M’s ging men een deur verder. Ik weet alleen nog steeds niet wat St. Maarten inhoudt… wel dat mijn eten inmiddels koud was. Was ik nu maar een dikke fatseri…. 😉
Eindelijk gerechtigheid en toch Respect
Ik heb niets met wielrenners. Het is maar een asociaal volkje op de weg. Ze hebben nog nooit van fietspaden gehoord en lappen de regel “naast elkaar fietsen als de situatie het toelaat” gewoon aan hun laars. En als je ze daar op aanspreekt kan je een grote bek krijgen. Nee, het is niet mijn volkje. Vandaag kon ik echter niet om de heren heen. De klant is koning dus trok ik de grote hoge schoenen aan en begaf me naar het natuurgebied Kwintelooijen voor een wedstrijdje veldrijden.
Toch heb ik wel een beetje respect voor de mannen gekregen. Je moet er maar zin in hebben om in weer, wind en blubber je favoriete sport uit te gaan oefenen. De mannen zagen er na een aantal rondjes dan ook niet meer uit. Het parcours van Kwintelooijen is echt zwaar te noemen want normaal worden er motocross-wedstrijden gehouden en de mannen op motoren hebben het al zwaar. Ik was echter snel klaar met de regen en de blubber. Met mijn plaatjes op de chip ben ik maar snel weer naar de koffie gegaan. Ploeter nog maar even verder heren, hier rijden ze in ieder geval niet in de weg 😉
Bewustwording
Afgelopen zondag heb ik op verzoek van een goede vriendin (al zo’n 29 jaar lang) een aantal foto’s gemaakt van een beurs die zij georganiseerd heeft. De “VoorAltijdBeurs” in het Archeon stond in het teken van de dood. Op het eerste gezicht lijkt het een triest onderwerp echter was het alles behalve triest. De doorsnee Nederlander denk bij de dood al gauw aan begraven of cremeren, kist, muziek, bloemen (of juist niet) en oprotkoffie met een droge plak cake. In 99% van de gevallen gaat het dan ook precies zoals hiervoor omschreven. Dit is deels te wijten aan het feit dat een dergelijke gebeurtenis pas georganiseerd wordt als er daadwerkelijk een naaste is weggevallen. Verdriet heeft dan de boventoon en het nemen van ingrijpende beslissingen heeft dan niet de volledige aandacht.
De VoorAltijdBeurs was dan ook bedoelt voor mensen die nu al bezig zijn met het overlijden van later. Want 1 ding is echt zeker in ons leven, we gaan echt allemaal een keer dood. Nu is dat voor mij echt niet iets waar ik dagelijks mee bezig ben maar toch is het iets waar je zeker wel van te voren over na zou moeten denken. Ik heb in ieder geval nooit geweten dat er zoveel meer is dan een begrafenis of crematie alleen en dat je dat soort dingen beter kan regelen vóór het te laat is. Ik ga (en kan) niet alles omschrijven wat ik er gezien heb. Mocht je interesse hebben dan verwijs ik je naar de website van Edith van den Broek, www.voor-altijd.nl, en bestel vooral haar laatste boek “Voor Altijd…”.
Opzegging lidmaatschap
Geachte heer/mevrouw,
Hierbij deel ik u mee dat mijn “abonnement op uw CJIB-mailing” niet langer gewenst is. De kosten die uw mailing met zich mee brengt wegen niet op tegen hetgeen ik er voor terug gekregen heb. De 25 euro die ik moet betalen voor de slechts 4 kilometer tijdswinst die ik ermee win (al dan niet bewust), wegen niet tegen elkaar op. Ik verzoek u dan ook om mijn gegevens per direct te schrappen zodat de eventuele overschrijdingen mij ook daadwerkelijk winst zullen opleveren. Uw mailing gaat na vandaag ongelezen retour afzender.
De hatelijke groeten uit het altijd gezellige Rhenen!
Kl#te muis
Het zijn tegenwoordig de muizen van vroeger niet meer. Vroeger zat er nog een balletje ónder het beestje maar tegenwoordig is het allemaal “optisch en high-tech”, of toch niet helemaal? Ik heb dus een combinatie van beiden, ja ik weet het… het is Apple. Onder de muis zit geen balletje meer dus mag hij een “optische muis” genoemd worden. Bovenop zit echter geen wieltje zoals bij de meesten maar als je de gehele muisvorm bekijkt zou het een t… nee dat ga ik niet schrijven maar het heeft iets vrouwelijks zal ik maar zeggen 😉 Dat balletje aan de bovenkant is dus het probleem. Hiermee zou ik moeten kunnen scrollen maar dat weigert deze dus. Ik kan wel omhoog en naar links en rechts scrollen maar niet meer naar beneden. Best lastig als je documenten op A3 moet opmaken. Ik denk dat ik aan een nieuwe muis toe ben want deze haal je niet zomaar even uit elkaar om de wieltjes stofvrij te maken. Ik ga maar eens wat kaas buiten de deur zetten. Misschien heb ik geluk 😉
Spa Francorchamps
En ja hoor, ook in België is de groen/gele wipkip gesignaleerd. Het supergave circuit van Spa Francorchamps ligt onder zware druk en dreigt zijn (onbeperkte) licentie te verliezen als het aan 1 of andere geiten-wollen-sokken-beweging ligt. Als jullie ook volgend jaar weer willen genieten van de diverse autosport-evenementen op dit schitterende circuit klik dan [ hier ] en vul de petitie in!
PleisterPlakkerPlus
Vanaf nu mag ik mezelf PleisterPlakkerPlus noemen. Op mijn werk ben ik zo’n 2,5 jaar als EHBO’er dienstbaar aan de samenleving. Om beter aan te kunnen sluiten aan de landelijke ambulance- en trauma-diensten is het Landelijk Protocol Eerstehulp Verlening (L.P.E.V.) in het leven geroepen. In hoofdlijnen komt het hier op neer dat je bij een slachtoffer een betere analyses kan doen en daarover in communicatie met beroeps-hulpdiensten beter en 1-lijnig kan communiceren. Het is een pittige cursus die heel wat van mijn vrije tijd heeft gevergd. Ook het examen was niet misselijk met echt ambulance-personeel en lotus-slachtoffers. Het allerbelangrijkste waren toch wel de latex-handschoenen. Als je die per ongelijk vergeten was, kon je het diploma wel op je buik schrijven. Ik heb de fototas dan ook aangevuld met een setje latex-handschoenen want je weet maar nooit. Moeilijk kiezen wordt het niet want foto’s maken kan altijd nog 😉
(T)Huiswerk
Het is rustig in de regio. Het lijkt erop alsof de afdeling brandpreventie van de diverse gemeentes goed hun best doen en de heren van de “sterke arm en verkeershandhaving” de touwtjes strak in handen hebben want nieuws van de straat is er niet echt. Erg veel te melden heb ik dan ook niet behalve dan dat ik het druk heb met wat grote DTP-klussen voor het einde van het jaar. Ach, je bent van de straat, voorzien van een natje en droogje en kan je eigen werktijden indelen. Een geluk bij een ongeluk is dat Ziggo het tot nu toe prima doet en dus hoef ik niet achter mijn advertenties en informatie aan te leuren. Een avondje lekker Tsjillen op de bank is ook heel wat waard denk ik dan maar en met mijn kleinegrote meisje in huis hoef ik ook niet zo nodig de deur uit…. alhoewel….
Vanmiddag zijn we even wezen sjoppen in Veenendaal. Ik moest een nieuwe winterjas en dus gingen we op pad. Boavista is voor mij de “place to be” en dus stonden we binnen 15 minuten weer buiten mét een nieuwe jas en een dikke jas lichter. Het blijft duur spul van G-Star. De rest van de sjop-middag ging op aan boeken van Helen Vreeswijk en een dvd. De thee thuis op de bank was weer lekker en de film “Hoe overleef ik mezelf” naar het boek van Francine Oomen is een echte aanrader!
Seizoen-slot
Het zit er weer op. Met de Formido Finaleraces op het circuitpark Zandvoort is voor mij het Nederlandse autosport-seizoen tot een einde gekomen. Met 9 evenementen is het voor mij een best druk seizoen geweest met veel hoogtepunten en ja, natuurlijk ook een dieptepuntje. Al met al kijk ik toch terug op een vooral leuk seizoen waarbij vooral een groot aantal collega’s voor leuke momenten hebben gezorgd. Dit in combinatie met veel spektakel op de baan maken het seizoen 2009 voor mij tot een groot succes. Hét evenement van 2009 was toch wel de FIA-GT 24h op Spa. Ook al was de afloop iets minder, het blijft een mooie ervaring.
Wat 2010 mij zal brengen?, ik heb nog geen idee. Mijn betalende baas is van plan om 170 – 200 man de laan uit te sturen en misschien ben ik er wel 1 van. Aangezien ik toch graag wat centjes heb om uit te geven zal het aandeel autosport in mijn bezigheden misschien wel plaats moeten maken voor werk dat echt veel geld op zal leveren. Het blijft echter allemaal koffieprut kijken want meer dan het aantal werknemers dat plaats moet gaan maken is er nog niet bekend. Ik wacht het allemaal wel af al komt 1 november wel met rasse schreden dichterbij en serieuze klanten voor autosport-beeldwerk maken natuurlijk ook een hoop goed….