Vrijdag begon ik aan een heerlijk weekendje Spa-Francorchamps. Half Nederland stond in de file maar dat mocht voor mij de pret niet drukken want voor de rest was het weekend tot in de puntjes geregeld, een complete accreditatie voor de FIA-GT 24 uur-race tot zondagmiddag dus dat zat helemaal goed. Ik was vrijdag echter veel te laat op het circuit en dus moest ik de 1e wedstrijd van de Nederlandse GT4 missen. Maar mij hoorde je (bijna) niet klagen hoor. Ik had nog een schitterend vooruitzicht in “the old fashion way” of te wel inclusief slapen in de auto 😉
Dat plannetje kreeg echter een andere richting want een telefoontje naar het hotel van vriend/collega Tim leerde mij dat slapen in de auto voor vrijdagavond niet nodig was. Lekker relaxed in een hotelletje doet een mens immers goed als je een programma van 24 uur voor de boeg hebt. Na een heerlijk dineetje in Spa dook ik dus lekker onder de veren en de volgende ochtend rond 07.30 uur vertrokken wij fris en vrolijk weer naar het circuit in de Belgische Ardennen. Een plaatsje op 1 van de dichtst bij zijnde parkeerplaatsen maakte het voor ons simpel om het circuit te bereiken want vanaf deze parkeerplaats vertrokken met grote regelmaat VIP/MEDIA-pendelbussen dus lopen was er niet bij.
De zaterdag liep voorspoedig al kan ik je zeggen dat het lopen erg zwaar is op Spa. Natuurlijk moesten er foto’s gemaakt worden van het roemruchte Eau Rouge met zijn gigantische hoogte verschil. Met z’n 15 kg aan apparatuur is het echt buffelen naar boven. Met een groot aantal foto’s op o.a. autosport.nl behaalde ik ook nog mijn eer en deed ik het dus allemaal niet voor niets. De dag vorderde gestaag en ook toen de avond viel verliep alles nog zoals gepland. Ik had echter nooit kunnen weten dat de avond met zo’n giga knal zou vallen. De vuurwerk-foto hier onder behoorde tot 1 van de laatst geplande opnames van die avond en hij is aardig gelukt al zeg ik dat zelf.
Rond de klok van 00.00 uur besloot ik om een paar uurtjes in de auto te gaan pitten. Omdat ik een beetje overmatig zuinig ben op mijn apparatuur pakte ik mijn tas volledig in en nam ik alles van waarde mee naar de auto. Op dit tijdstip reden echter de VIP-shuttles niet meer dus moest ik “even” lopen. Dat “even” lopen werd even iets langer. Gewapend met mijn zaklamp speurde ik de parkeerplaats af naar mijn auto en het “even” werd dus 2 uur! Na die 2 uur was mij de moed dermate in de schoenen gezakt dat ik mijzelf met loodzware schoenen naar de naastgelegen politiepost begaf. Uiteraard spreek ik een behoorlijk woordje buiten de grenzen maar helaas behoort frans daar niet bij. Bij het eerste contact, sloeg mij de schrik helemaal om het hart want de agent in kwestie vertelde mij dat ik nummer 2 was die avond en alsof bij een donderslag bij heldere hemel wist de agent mij te vertellen dat ik dan vast een Opel Astra reed. Ik kan je zeggen dat je dan heel langzaam verschrikkelijk naar de klote gaat. Gelukkig zijn er ook nog goede Walen en 1 daarvan zette zijn trots opzij en hielp mij in gebrekkig Nederlands met de aangifte.
Na de nodige bureaucratie stond de aangifte op papier en belde ik mijn vriend Marc. Ik moest even mijn ei kwijt en dan ben je blij met zo’n vriend. Die bedacht zich geen moment en sprong samen met zijn vrouw in de auto en ging onderweg naar Spa. Om er zeker van te zijn dat ik niet toch zo’n domme klootzak was, kamde ik de gehele parkeerplaats nog eens uit… niets. Om niet als een dwaas zinloos rond te dolen ben ik alvast terug gegaan naar het media-centre en heb daar de dingen afgerond op voorbereiding van mijn vertrek want verder werken zag ik niet meer zo zitten. Het wachten was op de komst van Marc en mijn onplezierig en vooral ongepland afscheid van dit schitterende circuit.
Met de komst van Marc nam mijn stiekeme hoop tot het terug vinden van mijn auto met rasse schreden af. Hij en Angely arriveerden en dus liep ik maar weer naar de politiepost alwaar wij elkaar zouden treffen. Ook Marc kon het niet geloven want er stonden toch veel duurdere en luxere auto’s op de parkeerplaats en waarom nemen ze dan juist een Astra van 2005? Uiteindelijk stapte ik in de auto van Marc en gaf ik aan het verlies toe. Ja, daar was ik dus echt goed van over de zeik… Terwijl we wegrijden passeren we een andere parkeerplaats, die ik voor de zekerheid ook had doorzocht. Als uit het niets vraagt Angely of die zwarte Astra die daar stond niet toevallig van mij was. 60-SB-RL…. daar stond dus mijn auto. Een immens groot gevoel van opluchting en een even groot gevoel van schuld maakte vanaf dat moment de dienst uit. Voor de moeite die Marc gedaan heeft had ik liever gehad dat hij echt gestolen was. Wat voelde ik me lullig zeg. Marc relativeerde met de woorden dat hij blij was dat mijn auto niet echt gestolen was en dat hij in zulke gevallen liever 10x voor niets rijdt dan 1x als het echt menens is.
Nadat ik de aangifte ongedaan gemaakt had ben ik samen met Marc en Angely naar huis gereden. Ik had het hier wel gehad. Nu ik er over na denk weet ik ook waar het verkeerd gegaan is. De media heeft parkeerplaats P1 plek toegewezen gekregen. Maar P1 betreft dus meerdere velden. Door het gebruik van shuttles ben ik mijn richtinggevoel een beetje kwijt geraakt en in het pikke-donker is er van dat richtinggevoel al helemaal niks meer over en stond ik dus op de verkeerde parkeerplaats. Ik kan je echter zeggen dat je jezelf gelukkig mag prijzen met een vriend als Marc. Hij stond er wel in het holst van de nacht…
