Zelfs beroepschauffeurs vergeten de handrem nog wel eens….
Nooduitgang
Het was weer eens zaterdagavond en zonder verdere plannen belde ik de buurman om een bezoekje te gaan brengen aan de kroeg om de hoek, het altijd enerverende Bollee. Vol frisse tegenzin kroop ik rond de klok van 23.30 onder de douche, schoot wat nieuwe kleding aan en begaf me op weg naar de voordeur van 9 huizen verder op. Let wel, ik verlaat mijn huis met pijn in mijn hart want de SlamFM luisteraars onder ons weten dat de vrijdag- en vooral de zaterdagavond bol staan van de betere dans-muziek van Clubbin’ en bijvoorbeeld de Slam Dance 30. Dat verruil ik dus op vrijwillige basis voor The Village People, Jan Bauer en Frans Smit. Ja, ik weet het, ik doe het zelf.
Nu weet ik wel betere plaatsen als het gaat om het vinden van een partner dus daarvoor hoef ik (gelukkig) niet naar Bollee, maar deze zaterdagavond was het wel heel erg gesteld met de bezoekers van Bollee. Ik heb familieleden van Quasi Modo voorbij zien komen….milleu-organisatie hebben het over horizon-vervuiling… nou, hier zou ook een verbod op moeten komen. Ik heb nog nooit zo’n treurige avond als vanavond meegemaakt en dan heb ik het dus echt over het aandeel lelijke mensen in een uitgaansgelegenheid. Ik was dan ook blij dat ik niet de enige was die naar zijn warme bedje verlangde. Gelukkig zaten we dicht bij de uitgang aan een 2e portie bittergarnituur dus hadden we een korte weg af te leggen naar de uitgang. Geloof me, als ik mijn jas niet in de garderobe had hangen was ik voor de eerste de beste nooduitgang gegaan. Als ik de heren Bollee een tip mag geven, ontsla die mafkezen achter de draaitafels, zet er een DJ neer die goede dans muziek (of dance-music, hoe je het noemen wilt) neer en zorg voor een jeugdige uitstraling, wedden dat je dan wel die beoogde 600 man in plaats van 100 man naar binnen krijgt?
Terwijl ik dit schrijf draait DJ-Jean zijn plaatjes op de radio…. ik kom weer een beetje bij 😉
Kleurendoof
Zoals ik begin dit jaar al verkondigde, ga ik het dit jaar anders doen met de kerstboom. Vol goede moed vertrok ik op zoek naar blauwe lampjes voor in de kerstboom en misschien wel tegelijk een kunstboom. Als ik ergens goed uit de voeten kan als het gaat om kerstspullen dan is dat wel bij de Praxis. Ik herinner mij de grote kerstafdeling van vorig jaar nog dus daar gingen we, vol goede moed.
De eerste prioriteit lag bij de lampjes want die moesten blauw worden dit jaar. Helaas hadden ze bij de Praxis in Veenendaal nog maar 1 doosje met 80 lampjes en dat vond ik een beetje weinig. Nu ben ik niet voor 1 Praxis gevangen dus vervolgden wij onze weg naar de Praxis in Ede. Daar was de kerstafdeling niet zo groot als in Veenendaal en het leek er eigenlijk meer op de ALDI dan op een Praxis. Alles stond in hele grote dozen en/of kratten op de grond hetgeen er allemaal erg onoverzichtelijk uit zag.
Ik zag in ieder geval door de dozen de lampjes niet meer en om niet te verdwalen tussen doos 3 en krat 14 vroeg ik de winkeldame het dichtst bij de kerstafdeling om raad. “Blauwe LED-verlichting?”, ja hoor die ligt hier. Ze pakte een doosje uit krat 9 waarvan ik zojuist al had gezien dat er gewoon “wit” op stond geschreven. “Deze moet u hebben meneer”…. “Nou dat denk ik dus niet want er staat wit op”…. “Ja, dat klopt maar ik heb er zojuist 1 van in die boom daar gehangen en die zijn toch echt blauw”….
Om haar woorden kracht bij te zetten opent de dame de verpakking, zoekt een stekkerdoos en plugt de streng lampjes erin…. “wit”. HUH? Maar… Enfin, ze sprint terug naar de krat en pakt een volgende doos. Rukt de verpakking open en wederom “witte lampjes”. Als de dame zich voor een 3e keer naar de krat begeeft sluipen wij stiekem naar de uitgang. De bezeten dame hangt inmiddels met haar benen omhoog in de krat en voordat zij ons zo gek gaat krijgen om de witte lampjes ook voor blauw lampjes aan te gaan zien zetten wij onze zoektocht naar de echte blauwe lampjes voort en ze zijn er inmiddels ook. Gewoon bij de Praxis Veenendaal.
Winter-Efteling
Ik ben geen vrek en kijk echt niet op een eurootje meer of minder. Mijn kleding koop ik bij BoaVista in Veenendaal en met het merk G-Star en Pall Mall in de tas weet je ook dat de knip leeg raakt. Als je kijkt wat je thuis brengt voor 500 euro geloof je haast je eigen ogen niet. Bedenk daarbij dat ik een oer-hekel heb aan winkelen en zie daar, binnen een halfuur ben je weer voor een jaar genezen…
Zaterdag heb ik echter het gevoel gehad dat ik genaaid werd en wel met de (dure) broek nog aan.
De Winter-Efteling stond op het programma en dus togen wij vol goede zin richting Kaatsheuvel. Ik heb iets tegen pretparken want ook al speelt geld bij het hebben van plezier geen rol, parken zoals de Efteling drijven de toegangsprijzen tot in het extreme. Let wel, een gezin bestaande uit 3 personen telt maar liefst 3x 27 euro neer voor een beetje vertier. Dat is ruim 170 oer-Hollandse guldens!! Wat mij eigenlijk nog het meeste steekt is het parkeren. De meeste mensen die de Efteling bezoeken, doen dit met de auto en afgezien van het feit dat dit al geen goedkope optie is, wordt je nog even bij je buidel gegrepen als je een parkeerkaartje koopt. 7 euro voor het gebruik van de parkeerplaats vind ik echt te absurd voor woorden. Inmiddels staat dus de teller op 88 euro en dan heb je nog niets gezien. Een paar drankjes, souvenirs en wat te eten en ruim 130 euro lichter sta je ’s avonds om 20.00 uur weer naast de auto, een slordige 290 oer-Hollandse guldens.
Ik heb wel genoten hoor. Ik was in goed gezelschap en vooral mijn “kleine” meisje vond het natuurlijk prachtig. Er was zelfs nog een klein voordeeltje, wachtrijen waren er niet en als je 2x in dezelfde attractie wilde, liep je gewoon even snel een rondje voor nog een rondje 😉
Autosport, levensgevaarlijk…
Uit de oude doos 😉
Geef gas!!!!!
Vanmorgen moest ik voor een spoedklusje naar Wageningen. Er vond een uitzetting plaats waarvan met spoed beelden van gemaakt moesten worden. Normaal doe ik over een ritje naar Wageningen ongeveer 10 minuten en als ik me kwaad maak kan dat in veel minder minuten. Vandaag deed ik er ruim 20 minuten over. Ik had namelijk het geluk weer eens een 45km gebakje voor me te treffen. Normaal gesproken kom je daar makkelijk voorbij maar nu zaten er tussen mij en het koekblikje een streekbus en een grote vrachtwagen met oplegger. De buschauffeur, duidelijk geïrriteerd, nam het initiatief en “hoekte” langs het autootje, een manoeuvre die er gewoon echt niet uit zag. De vrachtwagen kreeg echter die gelegenheid niet en dus gingen we in een slakkengangetje verder. De file achter mij groeide en groeide en er werd zelfs al een aantal keren fiks getoeterd.
Ik begrijp niet waarom deze gevaartes op de hoofdrijbaan worden toegelaten. Als het gaat om verkeersveiligheid horen deze autootjes volgens mij toch echt op het fietspad want zeg nou zelf, iedere inhaalactie is er 1 teveel en bestuurders van echte auto’s worden gedwongen om halsbrekende toeren uit te halen om toch een beetje op te kunnen schieten. Ik trof de asielzoekers inclusief “huisraad” nog net op de trap van de flat maar burgemeester en politie waren al weer gevlogen.
ejtlegeips ejtlegeipS
Waar rook is…
Het is inmiddels vrijdagochtend 01.03 uur en ik besluit maar eens te gaan slapen, mijn wekkertje gaat immers al weer om 05.10 uur voor de start van een nieuwe werkweek. Net op het moment dat ik ongeveer 2 millimeter van mijn kussen verwijderd ben hoor ik mijn pager brommen vanuit mijn broekzak. Oja, die moet ik nog even op mijn nachtkastje leggen. Ik sta weer op en kijk gelijk even wat de melding was.
01:04:09 28-11-08 P 1 VOERTUIGBRAND REMMERDEN RHENEN (RHN) Eenh: ELS582
Nu ben ik al eens vaker de fout in gegaan met een melding van een autobrand en op Remmerden heb ik wel gekkere dingen meegemaakt (waarover in het jaaroverzicht meer). Ik schiet mijn kleding weer aan en pak mijn tas. Met gepaste spoed rijd ik richting Remmerden alwaar ik een eenzame bewakingsmedewerker aantref. De beste man had rook onder de cabine van een vrachtwagen vandaan zien komen en vertrouwde het niet helemaal. De rook was echter niet meer te zien en ik vreesde dat het allemaal met een sisser af zou lopen.
Enkele ogenblikken later arriveerde de brandweer samen met de politie. De bewaker legde uit wat hij gezien had en de brandweer stelde een onderzoek in. Eén van de politieagenten scheen met zijn zaklamp op de cabine waarvan de gordijnen gesloten waren. Al gauw vermoedde men dat er een chauffeur in lag te slapen en dat vermoeden werd bevestigd toen de gordijnen opzij gingen en er een slaperig hoofd te voorschijn kwam. De chauffeur, zich van geen kwaad bewust, kwam ook even polshoogte nemen en al gauw werd de oorzaak bekend. “Ik gaot toch nie in de kouw liggun hierzeu?”, wist de t(r)ukker te vertellen. “Jullie hebb’n de roak van mien standkachel gezien”. Met het horen van die woorden barstte iedereen in lachen uit. Het klonk niet alleen grappig, de chauffeur kwam zelf tijdens die woorden al niet meer bij van het lachen.
De bewaker had een gehele brandweersectie, 2 man politie en een domme persfotograaf weten te mobiliseren. Hij werd hartelijk en lachend bedankt waarna iedereen huiswaarts keerde. Het is inmiddels 01.41 uur en ik ga het nog maar en keer proberen. Truste allemaal!!
Copy & Paste (update)
Zo, ik heb weer zicht op al het moois dat ik al die jaren gemaakt heb. Om gelijk alles maar compleet te maken wilde ik ook mijn Windows XP-machine even “opschonen”. Maar niet voordat mijn dochter-lief even met haar vriendjes en vriendinnetje op hyves had gesproken, dacht ze. Toen eindelijk de monitor, toetsenbord en muis weer aan haar/onze PC gekoppeld waren en ze op de “aan-knop” had gedrukt, gebeurde er van alles behalve dan dat het vertrouwde bureaublad van Windows verscheen. De PC ging vanzelf weer uit en wat we ook probeerde, er zat geen leven meer in. Ik heb ergens iets op NU.nl gelezen over een bedenkelijke update en ik vermoed dat ik die dus nu ook heb.
Gelukkig heb ik een recovery-set dus echt in de problemen kom ik niet, dacht ik. Helaas, na het draaien van een systeem-herstel met behoud van bestanden doet de PC nog steeds hetzelfde en is nu zelfs in veilige modus niet meer te bereiken. Dat wordt dus een geheel nieuwe installatie met verlies van alles wat op de C-schijf staat. Gelukkig staan de belangrijke bestanden op de D-schijf 😉 Het jammere blijft dat ik er weer een bult werk mee heb….
Copy & Paste
Al sinds eind 2006 heb ik een probleem dat me als een baksteen op de maag ligt. Rond die tijd heeft namelijk mijn oude vertrouwde Windows98-laptopje zijn laatste adem uitgeblazen. Al tijdens de reanimatie kon ik nog net een copy maken van de belangrijkste bestanden die op de laptop stonden. Daarvoor gebruikte ik een externe harde schijf die ik eigenlijk alleen voor een XP-pc en later voor mijn Appletjes gebruikte. Dat had ik dus niet moeten doen want de bestandsindeling van de Windows98-laptop en de XP-pc/Apples komt niet met elkaar overeen en dus werd alle informatie die reeds op de externe harde schijf stond onbereikbaar. Wat ik ook probeerde, de ruim 40 giga-bite aan beeldmateriaal bleef onbereikbaar.
Omdat ook de beeldverzameling op mijn huidige Apples buitensporige proporties aan begint te nemen stond ik voor de keuze, mijn oude externe harde schijf formatteren met als gevolg dat ik een behoorlijk aantal foto’s kwijt zou raken, of een nieuwe externe harde schijf aanschaffen. Het eerste zou kunnen want ik zou niet eens meer weten wat er aan beeldmateriaal op de schijf staat. Toch kon ik het niet over mijn hart krijgen dus werd het een nieuwe harde schijf en wel een LaCie 1 Terabite. Toen ik de drive aan mijn MacBook koppelde werd ik aangenaam verrast door de opties die de drive bood. Ik kon namelijk een klein deel van de drive als Windows-partitie aanmaken. Het gaat slechts om 40 GB maar dat bood wel perspectief. Ik had nog ergens een Windows98 machine opgedoken waarmee ik de onbereikbare schijf wel uit kon lezen. De harde schijf van die machine was echter maar 10 GB en dus lang niet genoeg om e.e.a. te kunnen kopiëren. Maar als ik nu eens beide schijven aan de praat kreeg op dat oude beestje…. Na wat speurwerk en installeren van wat drivers is het warempel nog gelukt ook. Eindelijk kan ik alle oude foto’s naar de nieuwe drive kopiëren. Het duurt echter wel een tijdje want met USB1 gaat het allemaal nog niet zo snel. Nu maar hopen dat ik er met de MacBook ook bij kan om vervolgens de beelden op de Mac-partitie te plaatsen. We zullen zien.