Auteur: Peter

Yes, eindelijk is het zover, ik heb hem!!! Geen degelijke 5 deurs meer maar een sportief ogende Astra 1.9 GTC diesel 3 deurs. Ik moest er vanmorgen nog even op wachten want ik had als 1 van de voorwaarden gesteld dat de stalen velgen van de nieuwe auto omgeruild zouden worden voor de lichtmetalen velgen die ik reeds had. Het was de moeite waard want het maakt de auto gewoon nog mooier.

De eerste kilometers waren wat onwennig want de koppeling, rem- en het gaspedaal zijn echt vreemd. Maar uiteindelijk is het gewoon echt lekker rijden en ik weet zeker dat er ogen zijn geweest die mij achterop gekeken hebben. De auto is zelfs via bluetooth voorbereid op handsfree bellen en het werkt nog ook, alleen niet echt lekker met mijn HTC. Daar komt echter vanavond een oplossing voor in de vorm van een Nokia N95 8GB. Doe er nog een vast navigatie systeem, xenon verlichting en verder alles features van mijn vorige auto bij en ik kan je zeggen dat ik er maar al te blij mee ben.

1 klein puntje moet nog even afgewerkt worden. Er zit nl. een afneembare trekhaak aan de auto. Nu vind ik het er uitzien als een vlag op een modderschuit dus wilde ik deze er even af halen. In de kofferbak van de auto trof ik hiervoor een klein sleuteltje aan. Wat ik echter ook probeerde, de haak kwam er niet vanaf. “Nou, daar moeten ze bij de garage maar even mee gaan stoeien”, dacht ik en nadat ik het sleuteltje weer onder de mat verstopte ging ik nog even door met het ontdekken van alle geheimen van mijn nieuwe auto. Tot mijn zeer grote verbazing trof ik echter achter in de kofferbak nog een trekhaak aan en het sleuteltje paste hier wel op. De vraag is dus waar de sleutel en de eigenaar van de trekhaak onder mijn auto is. De dealer wist zo snel geen andere oplossing dan het bestellen van een nieuwe sleutel voor de “onbekende” trekhaak. Nu maar hopen dat ik niet aangehouden word want dan wordt het een duur sleuteltje voor de heren. Het is nl. wel een beetje slordig, waar is anders de dure aflevingsbeurt goed voor geweest?

Op sommige circuits staan op strategische punten een paar hijskranen opgesteld om zo eventuele wrakken snel op te kunnen ruimen. Maar je kan natuurlijk overdrijven…. 😉

Vandaag weer een dagje gewoon werken bij de betalende baas. 05:00 uur de wekker een klap gegeven en toch maar direct opgestaan. De auto blijft een onzekere factor al deed hij de laatste dagen gewoon zijn plicht, rijden en verder mondje dicht. Het vervelendste zijn echter storingen die zich vanzelf weer oplossen want die zijn eigenlijk helemaal niet opgelost. Toch maar voor de zekerheid een tijdsmarge inbouwen want je weet nooit. De auto startte echter wederom zonder problemen dus vooruit met de geit.

Ook om 14:00 uur kon ik weer gewoon huiswaarts rijden totdat ik de altijd leuke stoplichtenzone in Wageningen bereikte. Bij het 3e stoplicht werd ik onaangenaam verrast door het wegvallen van enig interactie tussen gaspedaal en de 4 cilinders in het vooronder. De snelheid die ik op dat moment had was net genoeg om over de kruising te komen en het busstation te bereiken. Met een klein beetje voetenwerk eindigde de reis vroegtijdig in ergernis. Een telefoontje naar de dealer leerde mij dat ik beter de Opel Service kon bellen want die bieden hulp langs de weg via de ANWB. Helaas, met een overschrijding van 10.000 km had ik daar dus geen recht meer op. Ik begin heel voorzichtig binnensmonds achteruit te bidden en terwijl ik de vriendelijke dame bedank word ik opgeschrikt door een luid claxonnerende buschauffeur. Ik stap uit om de beste man duidelijk te maken dat de (sl)Opel geen meter meer wil. Nog voordat ik het raampje bereik begint de man te foeteren omdat ik ergens sta waar ik met de auto helemaal niet mag komen. Ik tel in 10 seconden tot honderd en weet me nog net te beheersen om de beste man niet even vervroegd met de vut te sturen. In plaats daarvan stel ik voor dat hij maar even helpt duwen als hij er een probleem mee heeft dat ik er sta. Er zit voor de chauffeur niets anders op en samen duwen we de auto verderop.

Ik bel maar weer met de garage in Veenendaal. Die verwijst mij naar de gelijknamige garage in Wageningen maar hoe ik daar moest komen wist hij ook even niet. Puur uit nieuwsgierigheid draai ik de sleutel nog eens rond en warempel, hij doet het weer. Ik besluit om de gok te wagen en vervolg mijn weg richting de garage in Wageningen. Bij het volgende stoplicht sloeg het noodlot wederom toe, vroem vr…niks. Nu stond ik echter stil en restte mij niets anders dan de paniekverlichting aan te doen, achterliggend verkeer duidelijk te maken dat er even geen muziek meer in zat en bij groen licht de auto naar de tegenoverliggende benzinepomp te duwen. Inmiddels begint de bloeddruk toch tegen de overdruk-beveiliging aan te drukken want ik had eigenlijk hele andere plannen vanmiddag. Na wat verwensingen onder de motorkap draai ik het contact weer eens om en hopla, hij doet het weer. Ik haal nu zelfs de garage maar had mezelf eigenlijk die moeite kunnen besparen. Er was maar 1 monteur en de beste man kon geen motormanagement uitlezen. Een zinloze actie dus eigenlijk en ik besluit om naar Veenendaal te rijden alwaar men hoe dan ook naar mijn auto zou kijken, hoe laat ik er ook zou arriveren.

Zonder horten en stoten bereik ik mijn eigen garage en met behulp van een diagnose-apparaat wordt vast gesteld dat er een sensor stuk is van de krukas. Het zit zelfs mee want de sensor ligt in Ede op de schap (eigenlijk een slecht teken). Ondertussen deel ik mijn leed met de chef-werkplaats want persoonlijk vind ik dat het nu eens afgelopen moet zijn met dat gedonder. Ik heb de auto in december 2006 gekocht en heb vanaf die tijd tot nu al meer garage gezien dan in mijn gehele auto-rijke geschiedenis daarvoor. Daar is de beste man het wel een beetje mee eens. Als grapje laat ik vallen dat ik de beloofde koffie wel wil maar dan aan de tafel van een verkoper. Uiteraard is dat geen probleem en gekscherend leg ik de beste jongeman mijn wensen voor. Ik wil graag een zwarte Opel Astra 1,9 diesel GTC 3-deurs zeg ik gekscherend. Hij klopt de gegevens in de pc en wat blijkt, er is er 1!!!!, staat in Ede dus om de hoek. De prijs zag er op het eerste gezicht ook wel gunstig uit dus ik liet de beste man maar eens een rekensommetje maken. Helaas voor hem (en voor mij) leek het nergens op en heb hem gezegd dat hij dat nog maar een keer over moet doen. Ik ben benieuwd waar hij morgen mee terug komt maar ik ben bang dat ik na mijn eigen nachtje slapen toch maar een wat geld ga verschuiven. De auto doet het inmiddels weer met een nieuwe sensor maar toch heb ik stiekem mijn buik er wel een beetje van vol. Of het van de ergernis is of de vlinders van de nieuwe, ik wacht vol verwachting het telefoontje af.

Updeet: de eerstvolgende wasbeurt sla ik over 😉

De maat is vol. Al enige tijd erger ik me groen en geel aan het parkeergedrag van enkele bewoners in mijn rijtje. Er staan dus 10 woningen in het gedeelte waar ik woon en om te parkeren zijn er evenveel parkeerplaatsen voorhanden. Het komt echter regelmatig voor dat sommige bewoners niet 1 maar soms 2 of zelfs 3 auto’s op de schaarse parkeerplaatsen zetten. Op zich geen ramp want ik ben vaak overdag thuis en heb dan keuze genoeg. Maar als ik ’s avonds laat of ’s morgens vroeg thuis kom is het altijd raak en kan ik mijn auto dus niet meer kwijt. Ik ben dan genoodzaakt om mijn auto ver(der) van huis te parkeren en daar pas ik voor. Het komt nog wel eens voor dat ik voor een spoedje de deur uit moet en dan moet ik dus zo in kunnen stappen. Ik heb wel eens overwogen om mijn auto op 2 parkeerplaatsen te zetten in afwachting van een reactie. Ik wil ook wel eens groot doen, ik heb alleen geen 2 auto’s. Ik heb besloten om die ongein maar niet aan te halen. In plaats daarvan ga ik de garage maar eens gebruiksklaar maken.

Eén van de dingen die ik daarbij nodig heb is een boekenkastje. Jaja, ik lees ook nog wel eens een boek maar eenmaal gelezen gooi je zoiets ook niet weg. Vol goede moed vertrok ik richting de woon-boulevard in Veenendaal met in mijn achterhoofd de stille wens om vooral maar niet naar de Trendhopper te hoeven. Door eerdere ervaringen was ik wel een beetje klaar met hen. Maar helaas, bij de Leen Bakker was men de zaak aan het reorganiseren en het leek warempel wel alsof er een bom gevallen was, wat een puinhoop zeg. Het aanbod van de Kwantum kon me niet bekoren dus zat er niets anders op dan met knikkende knieën en klotsoksels de drempel van de Trendhopper over te stappen. Voorzichtig baan ik me een weg door een op Ikea lijkende doolhof en tref op mijn zoektocht ineens een kastje dat me wel aanstond. Het was een aanbieding en een onderdeel uit een kompleet wandmeubel. Maar alle items waren apart geprijsd dus individuele verkoop leek mij ook mogelijk. Toch werd ik al weer door het onbehaaglijke gevoel bevangen dat het weer een echter Trendflopper actie zou worden. Mijn vermoeden werd al snel werkelijkheid toen de verkoper mij vertelde dat het 1 kast betrof. Waarom dan alles apart geprijsd vroeg ik hem… “zodat we alles bij elkaar op kunnen tellen en er 1 prijs van kunnen maken”, antwoordde de bijster slimme verkoper. Deze logica gaat zelfs mij boven de pet dus met gepaste spoed heb ik de Trendflopper maar weer verlaten, stel je voor dat het besmettelijk is.

Naast de Trendflopper zit de Gamma. Niet echt een meubelzaak zou je zeggen maar ze hadden er toch het ideale kastje voor me staan en voor een prikkie. Ik zag Freek-Willem ook nog… of zou ik toch wat opgelopen hebben in de Trendflopper…. 😉