Ja hoor, eindelijk is Nederland gehuld in de weelderige warmte van de lente-zon en dus stijgen de temperaturen weer tot boven de 21 graden. De magische temperatuur waarbij de airco het over moet gaan nemen als het gaat om handhaving van de ingestelde temperatuur in de auto van 21 graden. Maar toen ik vandaag in de auto vertoefde, werd het na een aantal kilometers alles behalve aangenaam koel in de auto. Sterker nog, binnen de kortste keren stonden de zweetdruppels mij als parels op het voorhoofd, begon mijn T-shirt langzaam vochtplekken te vertonen van de klotsoksels en dit keer was er geen sprake van angst- of ergerniszweet….het bleef heet in de auto! Toch maar een raampje open en direct de garage gebeld. Toen ik de auto net had waren er ook al problemen met de airco en een nieuwe compressor bood toen uitkomst. Die reparatie viel binnen de garantie dus geen centje pijn (of kwijt). Nu nog geen jaar verder laat de airco me weer in de steek. Dinsdagmorgen is het aan de dealer om ernaar te kijken. Je wil het normaal gesproken niet maar van mij mag hij me nu met gepaste spoed (weer) in de kou laten staan…
Meldingen rijden
Vanavond belde mijn maatje Marc of ik druk was. Meestal heeft hij dan wel wat en zo ook nu. Er werd een natuurbrand gemeld in Maarn en de vraag was of ik zin had om mee te gaan. Ach, waarom ook niet. Ik was net gaan zitten voor de Matrix op tv maar die ken ik zo onderhand ook wel dus vooruit met de geit. Maar Maarn ligt niet naast de deur dus moesten we er nog even voor gaan zitten. Bij aankomst konden we dus nog net even voorrang verlenen aan de brandweerauto die op weg naar huis was. “Ach”, zei Marc, “doen we toch een rondje door de regio”…we zitten nu toch in de auto. Zo gezegd, zo gedaan en we zijn dus heel kalm aan en super binnendoor weer in de richting van Rhenen gereden. De carrière meldingen bleven echter uit en we keerden ongedane zaken huiswaarts.
Ik positioneer mezelf voor de ontknoping van de Matrix als mijn broekzak tot leven komt. Ongeval beknelling op de Meikade in Ede verschijnt er in de display van mijn piepertje. Direct daarna gaat mijn telefoon en het laat zich eenvoudig raden wie dat was. Ik antwoord met: “ik sta klaar” en verbreek de verbinding. Met gepaste spoed begeven wij ons richting Ede waar we een behoorlijke ravage aantreffen. Het betrof een eenzijdig ongeval auto/boom. Op het eerste oog moet de klap behoorlijk geweest zijn want het glas lag zeker 15 meter verderop. De gealarmeerde trauma-heli zet inmiddels ook de landing in terwijl ik wat overzichtjes maak. Het zag er naar uit dat we voorlopig nog wel even zouden moeten wachten voordat we er goed bij konden en gezien het tijdstip besloten we om maar naar huis te gaan. Of er voor de rest van de avond nog iets op het programma staat weet je maar nooit. Maar ik denk dat ik het voor gezien houd.
De Mac-Ergernis
Goedenavond, welkom bij MacDonalds. Mag ik uw bestelling?
Dat mag jij…. Mag ik 1 Happy-meal hamburger met een extra hamburger?
Jongen of een meisje?
Een meisje..
En wat wilt u daarbij drinken?
Een grote milkshake banaan.
Dat kan niet meneer, een happy-meal kan alleen met een kleine milkshake
Meid, ik wil graag een grote milkshake in plaats van een kleine milkshake. Dan laat je de kleine toch gewoon zitten?
Dat mogen we niet meneer.
Oke, dan doe je er maar een extra grote milkshake bij en hou je de kleine milkshake (boeiend, weet ik nog net binnensmonds uit te brengen).
Oke, voor deze keer. Was dit uw bestelling meneer?
Nee, mag ik nog een Big Tasty Extra Large?
Wat wilt u daarbij drinken?
Een grote milkshake banaan graag.
Wilt u frietsaus meneer?
4 bakjes graag.
Was dit uw bestelling meneer?
Ja.
Dat is dan E15,85 meneer, dan mag u doorrijden naar het eerste raam.
Bij het eerste raam ga ik de discussie nog even aan en de manager blijkt een alles bepalende rol te spelen. Maar met een aparte grote milkshake zonder de kleine milkshake lijkt het probleem opgelost.
Waar komen we echter mee thuis?
Een Big Tasty menu.
2 grote en 1 kleine milkshake banaan.
Een happy-meal hamburger, met voetbalplaatjes (meisje?).
3 x friet.
Mac-momentje chicken-salsaburger.
6 frietsaus.
Ik geloof dat ik de discussie met de manager wel aan durf als het bedienend personeel het gemiddelde IQ vertegenwoordigd.
Vianden
Terwijl Nederland zich oranje waant voor de op komst zijnde Koninginnedag, stapte ik maandag in de auto voor een korte onderbreking richting Luxemburg. De boog kan immers niet altijd gespannen zijn. Vianden is voor mij verreweg favoriet, zeker als je een lekkere wandeling wilt maken. Nu was ik er al vaker geweest maar de laatste keer was toch echt al even geleden. Vergis je niet in de bossen van Vianden want je kan er wel degelijk verdwalen. Ik bezit sinds kort een oversized rugtas voor al mijn foto-apparatuur dus maakte ik van de gelegenheid gebruik om deze eens flink te testen. Van mijn eerste bezoekje wist ik me nog te herinneren dat er ergens op een bergtop een huisje moest staan waar je kon picknicken en/of schuilen als het regende. Het was in dit geval dus de laatste optie want echt mooi weer was het niet en af en toe brak er een leuk buitje los. Maar zonder kaart is het toch best lastig zoeken en de route die ik gelopen heb had alles behalve een huisje op zijn pad. Het leuke van een groot bos is dat je gewoon kan zeggen: “en nu links” en vervolgens weer onbeperkt door kan lopen. Zo geschiede het dus ook en wat schetst mijn verbazing, hopla, daar was het huisje! Nou, dat was dan ook net op tijd want de volgende bui meldde zich al weer.
Maar als je een beetje de weg weet in Luxemburg, kom je de mooiste plekjes tegen.
Hindernis
Nu kan ik me voorstellen dat je het als rolstoel-gebruiker in het leven niet echt makkelijk hebt, bij Van der Valk Steijn/Urmond doen ze daar nog een schepje bovenop 😉
Verandering van spijs..
Soms lijkt het wel een wedstrijdje tussen mij en nog een aantal webloggers, “wie heeft het leukste, mooiste en vooral nieuwste thema”. Dit keer moest ik wel wat puzzelen maar ik vind dat het er weer gelikt uitziet. Nu jij weer Daniel 😉
Bloemetjes….en er was ook een bij bij….
Jeuk is erger dan pijn…
Zo, ik ben weer helemaal genezen. Ik kan weer heerlijk slikken en dat is voor een Bourgondiër als ik toch wel lekker. Maar het lijkt wel of ik van de ene kwaal in de andere rol. Zo had ik dus afgelopen nacht nachtdienst en werd overvallen door een beetje jeuk. Maar goed dat heeft iedereen wel eens denk je dan. Om 09.30 werd ik echter al krabbend wakker en dat is niet goed. Mijn voeten, mijn benen (en ja, ook er tussen…) mijn handen en armen, allemaal rode bultjes. En dat jeukte…, neem van mij aan dat het héél erg jeukte.
Nu zijn er op mijn werk een aantal mensen die huid-irritatie krijgen van de chemisch gewassen werkkleding. Maar aangezien ik die toch al gauw een jaartje of 3 draag vond ik dat een beetje vreemd maar niet onaannemelijk. Toch nog maar eens wat rond gaan vragen en steeds meer mensen wisten mij te vertellen dat het ook nog wel eens van de antibiotica kon komen. Maar daar ben ik zondag al mee gestopt dus ik kon me dat niet voorstellen. Sommige personen wisten zelfs al te vertellen dat het Amixicilline was en dat vond ik toch wel heel erg sterk. Ik had immer niks gezegd…
Een telefoontje naar de huisartsenpost gaf echter uitkomst. Alle symptomen bij elkaar opgeteld brachten een allergie voor antibiotica aan het licht. Gelukkig zijn daar ook weer medicijnen voor want ik kan je zeggen dat jeuk soms echt erger is dan pijn. Maar wat ga ik straks van die anti-anti-medicijnen krijgen??
Ziek
Al enige tijd heb ik last van mijn keel. Het is even weggeweest maar nu weer dubbel zo hard terug gekomen. Slikken is een ramp voor zowel vaste- als vloeistoffen. In het weekend was de pijn redelijk beheersbaar met 400mg brufen en soms een 600mg maar vanmorgen was ik het echt zat, ik lag om 05.00 uur al te stuiteren van de pijn vanaf mijn keel tot achter mijn oor. Om 08.00 uur de huisarts maar eens gebeld voor een afspraak. “Woensdagochtend 09.30 meneer”, zei de vriendelijke vrouwenstem aan de andere kant van de lijn…. Nou, dat denk ik dus niet. Ik hoef niet meer bij de landmacht dus doe mij maar een afspraak voor vanmorgen, ik denk dat ik er nu wel lang genoeg mee heb gelopen. Dat werd dus een tussenfrommelspoedje om 09.40 uur.
Nou, 09.40 werd uiteindelijk 10.15 en uit een hoek hoorde ik mijn naam. “Mevrouw Kuhl”…. ik sta op, kijk wat verbaasd naar de dame achter de balie en vervolgens naar beneden en zeg hardop: “toen ik de laatste keer keek, nog niet”. De dame achter de balie schiet in de lach, kijkt een keer hoofdschuddend en maakt een wegwerpgebaar. Ik denk, oke…waar was ik ook al weer voor hier?
Een snelle blik in mijn keel was genoeg om vast te stellen dat ik Angina had, en wel fors ook. “Daar gaan we een flinke antibiotica-kuur tegen aan gooien” zei de doctor. Vreemd genoeg ben ik in februari met dezelfde klachten ook al eens bij de huisarts geweest, een vervanger van mijn eigen arts. Deze schreef mij van die zure admiraal-snoepjes voor….om de speekselaanmaak te bevorderen. Ik ga nooit meer naar een vervanger geloof ik.
4 mei Dodenherdenking… of niet?
Vol verbazing las ik net een stukje op Nu.nl dat men in o.a. Staphorst de dodenherdenking naar 3 mei heeft verplaatst omwille van de zondagsrust. Sorry hoor maar dit gaat mij dus echt te ver. Alsof men ten tijde van oorlog ook aan de zondagsrust denkt. Nee, vandaag geen bermbommen want het is zondag, jongens niet terug-schieten want het is zondag, mag ik deze zelfmoordaanslag ook morgen plegen want het is zondag.
We eren op 4 mei de mensen die er mede voor gezorgd hebben dat we nu in vrijheid mogen leven. Je zou ze eeuwig dankbaar moeten zijn want de zondagsrust had er ook heel anders uit kunnen zien.
Zie: Nu.nl