Look closer
Megapixels, nog meer megapixels of héél veel megapixels…. (pers)Fotografen investeren in apparatuur om de klant maar zo goed mogelijk van vaak hoog kwalitatief beeld te voorzien zodat drukwerk er gelikt uit ziet. Heren redacteuren, investeer die paar euro’s als het gaat om invulling van uw krant en voorkom dat uw foto mega-blokjes heeft in plaats van mega-impact!
Vanmorgen werd een deel van Rhenen getroffen door een stroomstoring. Ook al was deze van korte duur, aardig wat huishoudens en o.a. het gemeentehuis waren in het donker gehuld. Schijnbaar heeft de stroomstoring ook invloed op het Ziggo-kabelsignaal want ook al heb ik niets van de stroomstoring gemerkt, radio/tv en internet doen het bij mij niet. Om vooral de mensen van Ziggo op tijd wakker te schudden heb ik er maar eens een telefoontje aan gewaagd. Na een keuze menuutje of 5 kreeg ik vrij snel een medewerker van Ziggo aan de lijn. Althans, hij moest er voor door gaan want ik denk dat het toch echt een call-centre-ventje is geweest.
Na de nodige verificatie-vragen kon de beste man aan het werk. “Ik kan zien dat uw modem aan staat meneer”…. Ohw, als jij dat kan zien, waarom heb ik dan geen internet? “Ja, dat is inderdaad vreemd”, “kunt u de tv eens aanzetten?”. Jawel, dat kan ik maar als de radio en internet het niet doet zal deze ook niet veel doen….. en ja hoor, code52…. kabelfout. “Als radio, tv en internet het niet doet zal er in uw meterkast iets niet goed zijn meneer”, “ik ga een monteur voor u regelen…. schikt het u als deze dinsdagochtend langs komt?”…. Gelaten onderga ik mijn lot. Ik maak de afspraak en verbreek de verbinding. Ik ben er echter niet gerust om en informeer wat rond. Het blijkt dus dat ik niet de enige ben die zonder signaal zit. De monteur moet dus niet in mijn meterkast zijn en om dat terug te koppelen naar Ziggo bel ik nogmaals. Ik word direct “blij verrast” met een bandje dat er in mijn regio een algehele storing is en dat deze in de loop van de ochtend zal zijn opgelost. Nu rest mij alleen nog het annuleren van de monteur. Ik kom echter niet om het bandje heen en krijg uiteindelijk via een achterdeur iemand aan de lijn. Het verhaal begint weer van voor af aan en nadat de man toch echt zeker weet dat ik het ben kan ik de afspraak met de monteur ongedaan maken.
Ik vraag me dus nu echt af hoe de eerste telefoon-flip heeft kunnen zien dat mijn modem wel aan stond. Een sterk staaltje van “ik doe maar wat” denk ik….
Opeens weet je het! Ik ga bij de politie!!! Nooit meer gezeik met politie-perskaarten dus altijd met je snufferd vooraan, altijd het laatste nieuws uit eerste hand nog voor de (beloofde) persberichten, een mooi vast maandsalaris en dezelfde eer van mijn werk(en).
Sorry, collega’s….
Ooit in een grijs verleden besloot ik om mijn hele ziel en zaligheid te storten in het vak dat persfotografie heette. Een besloten wereldje van einzelgangers waar je maar met heel veel pijn, moeite én doorzettingsvermogen naar binnen komt. Ik moest opboksen tegen namen als Cord Otting en Rob Leenarts en die waren als gevestigde orde een beschermde diersoort zo leek het. Zelden kreeg ik foto’s van een brand of ongeval in de krant als men maar half wist dat de “vaste fotografen” er ook waren geweest. Ook al maakten zij een foto van een brandweerman die een brandweerslang op rolde, mijn grote en hoge vlammen zagen nooit een krant.
Maar de tijden veranderden en ik rolde toch zo langzamerhand naar binnen op de diverse redacties. Fanatiek als ik was, sliep ik zelfs met een scanner naast mijn bed om maar niets te hoeven missen. De scanner werd vervangen door een pieper en dat zorgde voor een wat directere alarmering en wat meer nachtrust. De komst van de digitale fotografie zorgde voor een stroomversnelling en dat was goed te merken in het aantal afgezette beelden. De pieper werd uiteindelijk vervangen door een P2000-pager en met maar liefst 16 code’s om “uit te luisteren” bestreek ik een leuke regio waar altijd wel wat te doen was. Maar met de komst van C2000 en P2000 verdween de scanner achter in een donker hoekje van de kast want daar hoorde je niks meer op. Voor de 1 was een scanner een regelrechte ramp en vooral een piepende en krakende stoorzender, voor mij was het een vorm van vermaak. Ik kon aan de stemmen vaak al horen welke agenten er dienst hadden en verheugde mij al op een gezellige ontmoeting met bijvoorbeeld Barbara, Theo of Casper. Het werkt gewoon erg prettig als je weet wat je aan elkaar hebt. Geen lastige agentes die je willen redden bij een brand waar je ruim 50 meter vanaf staat of een 1-streper die jou even gaat vertellen dat je beter niet kan fotograferen omdat de privacy van het slachtoffer in het geding komt. Hallo, alsof er een krant zit te wachten op iemand die zwaar gewond in een auto zit… Nee, de politieagenten van vroeger kende je gewoon bij naam en zij wisten precies wie Peter Kuhl was en hoe hij werkte.
De invoering van C2000 is/was een regelrechte ramp voor de persfotografen. Het heeft lang geduurd voordat de politie zijn medewerking ging verlenen aan het geven van persalarmen via P2000. Nu, ruim een jaar later zijn er nog steeds regio’s waar dit absoluut niet soepel verloopt en klagen helpt niet echt, ze trekken zich er toch geen ….. van aan. Dat persfotograaf een serieus beroep is schijnt hen niet echt te boeien. Sterker nog, met enige regelmaat verschijnen er foto’s die gemaakt zijn door agenten en daarmee breekt men toch echt mijn klomp. Er wordt kennelijk niet bedacht dat wij als “beroeps-fotografen” soms €10.000,- of meer investeren om aan de wensen van de klant te kunnen voldoen. Achterblijvende persalarmen en door agenten aangeleverde foto’s, daar maken ze dan geen vrienden mee.
Ik denk dat ik maar eens een bonnen-boekje laat drukken en iedere dag langs de weg ga staan en verkeersovertreders op de bon ga slingeren. Dat is tegenwoordig een lucratieve bezigheid als ik kijk wat een gemiddelde boete tegenwoordig op levert. Ik denk dat ik binnen ga lopen.
Bron: Website De Gelderlander (Screenshot).
Op Zolder mag veel maar je moest minimaal met 2 wielen op de baan blijven….
Dat lukte niet altijd….
Met de komst van de zomer […..] verschijnen ook de kramen met kersen, pruimen en aardbeien langs de N225 tussen Rhenen en Wageningen. Schreeuwende borden langs de weg, de één nog groter dan de andere moeten de voorbijgangers naar het fruit lokken. Ook al is fruit nog zo gezond, echt veilig zijn de kraampjes niet. Zeker niet voor “Henk en Annie” die op zondag in de auto stappen om eens lekker een stukje te gaan rijden. Vaak onbekend in de regio worden ook Henk en Annie naar de kramen gelokt. Het wordt dan ook echt gevaarlijk als Henk nog net op het laatste moment op een van de schaarse parkeerplekken wil stoppen en het anker uit gooit. Dat is niet prettig als je bedenkt dat het overige verkeer daar met 80 km/h achter rijdt. Maar meestal is Henk net iets te laat en besluit hij bij de eerst volgende gelegenheid te keren. Ook dat is niet echt risicoloos op deze weg. Let wel, ze keren niet 1x maar 2x omdat ze toch weer de oude richting op moeten. Ik hou mijn hart vast en vrees dat er ook dit fruit-seizoen weer een melding zal komen dat er een aantal auto’s op elkaar staan met alle gevolgen van dien…
Met enige regelmaat breng ik in een niet nader te noemen wijk de weekkrantjes van Wegener in de bus. Denk nu niet gelijk dat het mij financieel slecht gaat, ik doe het met liefde voor mijn kleine (grote) meisje! Op woensdag 2x 280 krantjes en op vrijdag 1x 280 krantjes en de nodige folders. Mijn auto dient dan als verspreidingspunt. Centraal geparkeerd voorziet hij ons van de nodige kranten. Wij zijn er inmiddels zo gedreven in dat ons record torenhoog boven de rest uit prijkt, in 45 minuten zijn we los!
De wijken die wij bezorgen zijn vooral erg kinder-rijk. Met gevaar voor eigen leven baan je jezelf soms een weg door het oerwoud van steppen, driewielers, speeltentjes, skateboards en andere beenderenbrekers. Wat opvalt is dat de ouders van deze kids best lui zijn. Met grote regelmaat tref ik namelijk wijd openstaande voordeuren, brievenbussen met een touwtje eruit of in sommige gevallen zelfs deuren waarin een volledige sleutelbos met autosleutels en al steekt. Je moet wel heel erg veel vertrouwen in de mensheid hebben wil je dat in deze tijd nog doen. Er hangt nog net geen bordje met van harte welkom aan de straat. Maar wel piepen als ze vandaag of morgen weer eens een portemonnaie of auto kwijt zijn…
Eens in de zoveel jaar krijg je een nieuwe creditcard van de bank, in mijn geval van de ING. Uiteraard kun je deze niet zomaar gaan gebruiken, je moet hem eerst activeren. In de brief die bij de creditcard van de ING zit staat omschreven hoe dat moet en zo staat er dus dat je een code in moet voeren die je “enkele dagen geleden” hebt ontvangen. Nu ben ik wat post betreft niet altijd even secuur maar deze brief had ik toch echt moeten zien, niet dus. Ook staat er op de brief dat bij eventuele problemen je kan bellen met 0900-0933 a €0,10 per minuut. Een probleem had ik want de code was niet in mijn bezit. Na een bandje en wat bladiebla kreeg ik een dame aan de lijn. Die hielp mij in 17 stappen door het activatie-programma en ruim 6 minuten later was mijn nieuwe creditcard actief.
Nou zou je zeggen: “gefeliciteerd ermee”, maar de kous is nog niet af. Vandaag ontving ik bij de post de activatiecode voor mijn nieuwe creditcard! Ik ga denk ik nog maar eens bellen met de ING in de hoop dat ik dezelfde dame aan de telefoon krijg. Nou lig ik van die €0,60 niet zo wakker hoor, maar als ik genaaid word, wil ik ook kussen!
Dit weekend weer eens naar het stratencircuit van de Varsselring geweest. De races georganiseerd op dit veredelde fietspad staan altijd garant voor spektakel. Ik had maar 1 opdracht: Ron van Steenbergen uit Lunteren. De motorcoureur die in 2008 zijn laatste wedstrijd had gereden zou 2 races rijden voor het MPA racing team in verband met de blessure van de vaste bestuurder van de Suzuki GSX R 600. Ik had er zin in. Vooral omdat het werken op de Varsselring erg relaxed is. Je staat overal erg dichtbij de actie ook al is het een hele wandeling als je om het hele circuit wilt werken.
De zaterdag stond vooral in het teken van foto’s van Ron alleen. Daarvoor had ik genoeg aan de vrije training en de kwalificatie. De zaterdag werd dan ook naar tevredenheid afgesloten.
Op zondag stond er slechts 1 race op het programma. Het was dus erop of eronder. Het werd helaas “eronder”. In de “Veldermansbocht” ging het mis voor een groot aantal deelnemers. Kevin Houtstra (nr. 38) belandde op het gras, net voor de bocht, en kon hierdoor onmogelijk remmen voor de bocht. Ander deelnemers waaronder Ron van Steenbergen stuurden de bocht in en werden door Houtstra omver gekegeld. Rode vlag en einde race voor Ron van Steenbergen.
Tsja, waarom heb ik van die valpartij geen beelden? Ik stond met 500mm en de valpartij was 5 meter van mij vandaag…. ik was de enige. Maar iedereen stond met een kleine lens en ik zie niets in 100 dezelfde foto’s. Het was dus eigenlijk einde oefening en dat betekende dat ik hoogstwaarschijnlijk ook maar weinig over zal gaan houden aan dit weekend. Hooguit dan weer een rijkelijke aanvulling in mijn archief van een race op een circuit dat altijd iets moois herbergt.
Soms heb je van die momenten dat zelfs de wet van Murphy er geen richting meer aan kan geven. Zo ook het aanstaande weekend. Het was al een hele toer om er tijd voor vrij te krijgen/maken maar ik had mij voorgenomen om naar de Nürburgring te gaan voor een 24h-race. In het voorprogramma treden de Nederlandse Clio’s met Marcel Duits op en ook Jaap van Lagen doet er zijn kunstje in de Porsche dus mogelijkheden genoeg. Ook in de 24h-race komen diverse Nederlanders uit dus het had een leuk weekend kunnen worden. “Kunnen worden” want helaas, het zit er voor mij niet in. Het e-mailadres dat op de site staat om een accreditatie aan te vragen schijnt niet correct te zijn en de huidige ontvanger had verzuimd om mijn mail door te sturen. Een beetje kansloos, dat wel.
Door een geluk bij een ongeluk (letterlijk) rijdt Ron van Steenbergen 2 races op de Suzuki GSX R 600 voor het MPA racing team. De eerste race is al dit weekend op de roemruchte Varsselring in Hengelo. Gelukkig is men daar voor oud-gedienden een stuk milder. Ook al is de aanvraag nog maar net de deur uit, welkom ben ik er in ieder geval al. Het zal wel even omschakelen worden ben ik bang….
