Categorie: Zomaar

Commercieel gezien is Ron van Steenbergen een bron van inkomsten voor mij. Hij racet en ik zorg dat hij in de krant komt. Hij rijdt niet onverdienstelijk, in het Dutch Superbike kampioenschap heeft hij nog zicht op een tweede plaats in het kampioenschap. Het team waar hij voor uit komt heeft een bijzondere naam, “Stichting Racen tegen Kanker”. Voor iemand die door deze ziekte getroffen wordt is het altijd een race, eentje die maar sommigen zullen winnen. Met de verworven sponsorgelden organiseerd de Stichting een aantal evenementen voor gezinnen waarvan iemand door de ziekte getroffen is. Het initiatief is gestart in 2004 en heeft al heel wat families een onvergetelijke dag bezorgd. Ook worden families gesteund die door de ziekte in financiele moeilijkheden gekomen zijn. Helaas is kanker nog steeds een dodelijke ziekte en is het een treurige aanblik als je op de motor van Ron een lijstje ziet staan met als titel “in memoriam”. Ik ben bang dat lijstje nog wel langer zal worden.

Afgelopen dinsdag is er op het TT-circuit een “Circuit-dag” georganiseerd. Klik hier om te zien hoe deze dag eruit zag en zorg dat deze site een groot aantal hits gaat krijgen.

In iedergeval 1 keer in mijn leven nr. 1………

Iedere stad heeft wel iemand die ergens om bekend staat. Jan Smit uit Volendam, René Froger uit Amsterdam en zo kan ik nog wel even doorgaan. En wat heeft Rhenen zul je je nu afvragen….. Nou, Nederlands beste autosportfotograaf Frits van Eldik, Giedo van de Garde die zich aardig profileert in diezelfde autosport en we hebben Jan Engelaar. Who the F*ck is Jan Engelaar zie ik je nu denken. Als ik zeg DJ-Jean dan hoeft diezelfde persoon geen verdere introductie. Voor mij is het een legende. Ik mag heel graag naar zijn muziek luisteren en als ik hoor hoe hij de plaatjes aan elkaar knoop dan krijg ik kippenvel. Maar bekendheid komt met een prijs. Media belicht je leven en geilt erop om vooral de foute dingen op een voetstuk te zetten. Als je dan eenmaal een stempeltje hebt dan raak je die nooit meer kwijt. Hij noemt zichzelf een rebbel, een bengel. Maar wat wil je nou, zo’n levensstijl, de ene dag zit je in een oostblokland, binnen 24 uur staat hij weer op 1 van de ABC eilanden zijn dingetje te doen. Fans in overvloed en de een nog knapper dan de ander. Hallo, hij is een vent hoor!!!! Ik zou hetzelfde gedaan hebben. Maar dat zelfde leven wordt hem zwaar aangerekend. Vind ik jammer. Ik zie het dan als een soort jaloezie. Zulke mismaakte journalisten komen thuis gewoon wat te kort. Jan, de volgende keer een hele avond he? Ik heb je nummer 😉

Canon EOS 1D MKII | 200mm | 1/8 sec. | f2.8

Als de liefde slechts een gevoel zou zijn, zou er geen grond zijn voor de belofte elkaar voor altijd lief te hebben. Een gevoel komt op en kan weer verdwijnen. Hoe zou je kunnen beoordelen of dit gevoel altijd zal blijven duren als jouw daad niet ook een oordeel en een beslissing inhield?

Mocht je nog het idee hebben om voor mij symbolisch de laatste tegel te komen leggen dan moet ik je teleur stellen. Die ligt er eindelijk in!! Ik neem ook direct de rest van het weekend vrij want het was nog een heel getob. De trapspil zat precies in het midden van een tegel en wat ik ook probeerde, de tegel brak en brak en brak en brak en brak en brak en brak. Hier was linksom en rechtsom niet tegen te slijpen. Heb dus maar gekozen voor het meest elegante alternatief. En los stukje erbij gelegd. Maandag is het tijd om te gaan voegen. Komen kijken heeft dus weinig zin of je moet in oude kleren komen 😉

Geen wonder dat het eigenlijk direct na het weghalen van de verstaande kies al zo’n pijn deed. Bij de “extractie” heeft de o zo vriendelijke chirurg de wortel van de naastgelegen kies gebroken. Een spliter hiervan was duidelijk te zien op de foto. Even snijden, boren, slijpen en volstorten. Touwtje erdoor en het lichtje was uit. Ik krijg het gebrek als ik aan zo’n hachelijk avontuur moet beginnen. Kan niet tegen die doekentroep over je gezicht, al die poespas eromheen. Dan breekt bij mij werkelijk het angstzweet uit. En dan dus maar even de beentjes in de lucht….. Maar we zijn weer thuis en ik ben er maar eens bij gaan liggen want ik ben doodop. Ben benieuwd naar het gevoel zonder verdoving. Het zal nog wel niet over zijn.

Update 27-04 Ik voel me zwaar K&%e.
Update 30-04 Nog niet veel beter, weinig eten dus de accu raakt leeg.

Eindelijk schijnt de zon weer. Dat is in veel dingen goed te merken. Mensen worden weer wat vrolijker en leven helemaal op van de positieve energie. Je staat wat makkelijker naast je bed (ben er in de winter niet uit te branden 😉 ) en je wordt weer creatiever. Het nieuwe schilletje om mijn weblog is er een resultaat van, de donkere dagen zijn immers voorbij 😀 Vandaag even met Marcel Duits (coureur in de vernieuwde Renault Clio Cup) om de tafel gezeten en weer een hoop inspiraties opgedaan met betrekking tot het komende autosportseizoen. Dankzij oude koeien en vooruitblikken op het seizoen 2007 ben ik weer een behoorlijk aantal ideeën rijker. We gaan er weer voor. Doe daar nog wat projecten met met Daniel bij en het plaatje is rond. We gaan het druk krijgen!!

Even met dochterlief een middagje uitwaaien op het Zandvoortse strand. Rond deze tijd is daar niet echt veel lekkers aan kan ik je zeggen. De snijdende wind doet gewoon zeer aan je oren. We hebben het dan ook niet lang uitgehouden maar ach, je bent weer eens ergens geweest, en dit keer niet om te werken 😉

Het ziet er naar uit dat er in de toekomst veel kilometers gereden gaan worden en de auto waar ik tot voor kort mee reed had zijn beste tijd wel gehad. Tijd voor een nieuwe auto dus. Sinds vrijdag mag ik mijzelf rondrijden met een Opel Astra 1.7 CDTi Elegance. Als je een Mazda van 1995 gewend bent is dit wel even iets anders. Lekker veel luxe maken het autorijden weer aangenaam. Lekker zuinig en 0,99 euro per liter, mij hoor je niet meer klagen 😉