Ga vasten!

Ik snap die Aboutaleb wel hoor! Niets is fijner dan tijdens de ramadan gezamenlijk te eten na zonsondergang! Ik zie het ieder jaar weer gebeuren met de ramadan. Hele familiaire volksverhuizingen met bordjes, pannetjes en tasjes met heerlijk eten. Daar zouden wij nog iets van kunnen leren als niet-moslims. De hele dag niets eten en drinken, dat is toch best pittig hoor!

Maar hoe doen we dat in de 1,5-meter realiteit? De realiteit die niet meer dan 1 volwassene op bezoek veroorloofd? En met de avondklok? Omdat de avondklok de eet-traditie tijdens de ramadan gaat dwarsbomen gaan we deze verleggen naar 22:00 uur…. euh? Sorry?

Ik stel het volgende voor Den Haag! Iedere Nederlander is in staat om te vasten. Het vele bidden valt voor ongelovigen misschien wel een beetje tegen maar niet eten en drinken zolang de zon schijnt, dat lukt mij in ieder geval wel. Maar ik ga dan graag eten daar waar het eten het lekkerst is, net als een moslim dat doet bij de buren, familie en/of kennissen……. Dat is maandag bij De Koning van Denemarken, dinsdag bij Eastern Plaza in Elst, woensdag bij mijn grote vriend Antony van Goya Oriental in Veenendaal, donderdag bij Cafetaria Joppie, vrijdag bij restaurant Darthuizen in Leersum en op zaterdag begin ik weer van voor af aan…

Nou voordat er een aantal mensen helemaal in de stress vliegen en mijn stukje respectloos vinden, het volgende: ik respecteer ieders geloof, heb absoluut niets tegen moslims, joden, protestanten en wie van welk geloof dan ook. Maar ik vind wel dat men met 1 maat moet meten in Nederland. Dat geldt overigens ook voor kerkbezoek in Nederland. Daar waar je bij de Hema maar met 2 personen op afspraak naar binnen mag, vind ik dat je dan ook maar met 2 personen de kerk in mag…. op afspraak!

Cunera in de mist

Schaap in wolfskleren

Oh oh oh, nou is er toch een wolf dood gereden langs de N224 tussen Ede en Arnhem, de wereld is te klein. Ik zeg dan: “niet zo heel slim van die wolf of in dit geval wolvin”. Maar goed, het dondert en het bliksemt al enige tijd in het Fabeltjeskrant-bos. Loslopende honden zouden het aanwezige wild opdrijven en de weg op jagen. Het wild wordt zo de dood in gedreven volgens de kenners en de boswachters. Ook zouden honden het wild aanvallen en doodbijten. Voelt u al waar de schoen wringt? We ontvangen de wolf met open armen maar zijn tamme familie (de hond) moet aan de lijn…. Alsof de wolf witte bonen in tomatensaus, piepers en een verse worst van de buurtsuper eet? Hondenbezitters die hun hond toch los laten lopen kunnen op een fikse boete rekenen.

Opgejaagd wild
Wat ik dan absoluut niet kan begrijpen is dat iemand ergens een keer toestemming heeft gegeven om 6,4km(!) mountainbike route aan te mogen leggen door zo ongeveer het hele bos tussen Rhenen en Veenendaal. Wel eens op een zondagochtend door het bos gewandeld? Je hoort ze al van ver aankomen. Groepjes van 4, 6 of 8 in net iets te strakke broekjes uitgedoste midlifers op net iets te dure fietsen waarvan de voorste fietser, de achterste fietser probeert uit te leggen waarom zijn vrouw toch elke keer weer blij is als het zondagochtend is. Het zijn net een nieuw genetisch gemanipuleerd neanderthaler-ras zoals ze het hele bos bij elkaar proberen te bulken. Nee, dat komt de rust van de dieren in het grote Fabeltjeskrant-bos echt ten goede….

Shit
Loop je dan toch met de hond aan de lijn en raap je de poep niet op dan krijg je daar weer een boete voor. Nou vind ik dit nog niet zo slecht. Vooral in het donker loop je nog wel eens het risico om een misstap te maken al is dat risico met de huidige avondklok ook maar klein. Ik vraag me dan weer af wie het Utrechts Landschap aanspreekt over wat de Galloways achter laten op het pad onder langs de Grebbeberg, daar wordt een St. Bernard nog jaloers op kan ik je zeggen. Bovendien zijn de Galloways ook al buiten hun afgezette territorium aangetroffen en aanlijnen, ho maar…. de boswachters van het Utrechts Landschap maken zich zo druk niet over de Galloways.

Zwijnen
Wilde zwijnen hadden we ook enige tijd geleden. Die deden zich tegoed aan het strooizout dat wij op de weg gooien in de winter. Met hun snuffelneus ploegden zij de hele berm om langs de Nieuwe Veenendaalseweg. Maar omdat de zwijnen niet in het favoriete plaatje van het Utrechts Landschap thuis hoorde werden ze afgeschoten [lees hier].

De enige zwijnen die nu nog op de Utrechtse Heuvelrug voorkomen…. dat zijn wij zelf. Tijdens mijn wandelingen tref ik veel dingen aan die absoluut niet in het bos thuis horen. Het zijn echte zwijnen…. gewoon alles van je af gooien…. Dit spant echt de kroon. Je moet de echt doodschamen als je dit zo doet. Om over mondkapjes nog maar te zwijgen….

Sufferds

Eigenlijk zijn we met z’n allen ook een stelletje sufferds ook…. Een week of wat terug had ik het al over het “kwartje van Kok”. Heel de wereld was te klein.

Marktleider Shell haalde eindeloos de woede van alle autogebruikers op de hals als de benzine/diesel met 2 cent per liter duurder werd…. de wereld was weer te klein…..

Tegenwoordig hoor je niets meer van een verhoging van de benzine/diesel…. Nee, nu accepteren we als makke schapen dat bijvoorbeeld de diesel sinds 1 januari van dit jaar 13 eurocent duurder wordt. Er kraait geen haan meer naar. Let wel mensen, dit is meer dan het kwartje van Kok!

Apothekers kartel

Al jaren gebruik ik Fenprocoumon van Sandos als anti-stollingsmiddel voor mijn hartklep. De dosering wordt bepaald aan de hand van mijn bloedwaardes waar mijn trombosedienst dan weer een doseer-schema op maakt. Niks moeilijks aan. 2 of soms 3 dagen achter elkaar een half tabletje en dan een dag niet, simpeler kan niet. Bij de huisartsenpost geef ik 1x in de heel veel tijd een herhaalrecept door en enkele dagen later liggen mijn tabletjes klaar, ook heel simpel… toch?

De voorraad was aardig geslonken en dus vroeg ik via de bestellijn van de huisarts om nieuwe. Via een sms liet die ene apotheek (nee, niet die andere) weten dat mijn medicijnen klaar lagen. Vandaag besloot ik om de nieuwe medicijnen maar eens op te halen.

Tot mijn verbazing kreeg ik geen Fenprocoumon maar Marcoumar. Nou ben ik heel flexibel, je kan met mij alle kanten op, zelfs de goed. Maar als het gaat om de medicijnen voor mijn hartklep is er “no room for error”. Ik begon dus direct met tegensputteren want het is ‘Fenprocoumon van Sandos’ of niets. Er is ook niemand anders dan de trombose-arts of mijn huisarts die mij andere medicijnen voor kan en mag schrijven. De dame achter de balie probeerde het nog door te zeggen dat dit medicijn dezelfde werkzame stof bevatte….maar tevergeefs. “Mevrouw, deze medicijnen zijn niet voor een ontstoken teennagel maar voor mijn hartklep, een ander medicijn accepteer ik dus niet zomaar”, zei ik. “Als u voor anticonceptie komt gaat u toch ook niet met aspirine naar huis?”. Bij het loket naast mij hoorde ik een lichte proest. Ik heb de medicijnen daar gelaten. Volgens “de computer” komt mijn medicijn 23 maart weer binnen en zo lang zing ik het nog wel uit.

De apothekers hebben de macht om medicijnen naar eigen inzicht te verstrekken. Inkoop doen ze als het even kan bij de goedkoopste aanbieder en kunnen dus ook maar zo een heel ander medicijn voorschrijven zo blijkt. Dit is niet de eerste keer dat dit mij gebeurt. Ik vraag om Fenprocoumon van Sandos en niets anders. Zelfs al vergoed mijn verzekeraar die niet meer dan wil ik nog steeds die medicijnen want dan betaal ik ze zelf wel. Morgen ga ik maar eens met “die andere apotheker” praten denk ik. Met deze ben ik wel een beetje klaar.

Corona-moe en de Covid-19 honger

Omdat iedereen zijn zegje erover kan doen….

Wat een jaar is 2020 geworden zeg. Het einde van dit decennium had ik mij in ieder geval heel anders voorgesteld. Laat ik voorop stellen dat ik Covid-19 niet onderschat. De beelden van de intensive cares liegen er niet om. Ook de groeiende complottheorieën veeg ik niet zomaar van de tafel. Waar rook is, is immers ook vuur.

Maar waar ik echt mijn vraagtekens bij zet zijn de maatregelen die genomen worden door Markje en Hugootje om het virus de kop in te drukken. De waanzin ten top in mijn ogen. Er wordt niet met 2 maten gemeten maar met 200 maten.

Neem nu het sluiten van restaurants. De sector die juist erg goed in staat kan zijn om een 1,5-meter omgeving te garanderen. De tafels 2,5 meter uit elkaar, hoe moeilijk kan het zijn? Als de bezoekers gaan bewegen moeten ze een mondkapje op, wat is dan nog het probleem? Die polonaise tussen de soep en de reeënrug? Doe mij de naam van dat restaurant, als straks Covid-19 slechts een herinnering is, in plaats van een slechte herinnering, dan ga ik daar minimaal 1x in de week eten. Ik ken er geen in ieder geval. Nee, we sluiten deze sector en draaien 90% van de restaurants de nek om. De vergoeding van de regering staat namelijk niet in verhouding met de mega-kosten die sommige restauranthouders hebben.

Als Markje en Hugootje echt lef hebben pakken ze nu de groot-grutters aan! Wat is er mis met een maximum van 30 (verplichte) winkelwagentjes? 1 winkelwagentje per persoon! Waarschijnlijk ziet het er in de Ikea en de Intratuin er heel anders uit. Op deze manier was Black Friday echt Black geweest met mega-veel boze detailhandelaren. Black Friday had dan echt een dag of 7 geduurd en niet omdat we er zoals nu zo’n week durende grote hype van gemaakt hebben.

Maar het risico dat het Nederlandse klootjesvolk dan massaal in de rij staat om überhaupt een winkelwagen te bemachtigen en de Ikea binnen te komen is waarschijnlijk te groot… Ik voorzie rellen in de parkeergarage als het laatste winkelwagentje vergeven wordt. Bebloede gezichten, huilende kinderen en een grote politiemacht die de boel kort en klein slaat om 9.970 man in bedwang te houden en de openbare orde te herstellen…. Nee, dit gaat Markje en Hugootje toch echt te ver. Stel je voor dat er een tekort aan pleister komt….

Ik gun iedereen zijn geloof. De vrijheid van geloof is ook grondwettelijk vastgelegd (art. 6). Maar als er in welke willekeurige ruimte dan ook niet meer dan 100 personen bij elkaar mogen komen, waarom worden kerken er dan niet voor bestraft als ze 300+ personen toelaten? Durft daar soms niemand zijn vingers aan te branden? Dit komt op mij over als een Markje en een Hugootje die zeggen dat ze ballen hebben maar ze dan toch maar even niet durven te tonen. Hoe leg je dit uit aan mensen die een dierbare verloren zijn en maar met 30 personen afscheid hebben mogen nemen? Lang vooruit geplande huwelijken die als een sisser aflopen…. Behalve die van Ferdje dan….

Mocht u denken dat we er volgend jaar rond deze tijd allemaal vanaf zijn dan heeft u het mis. Al die noodfondsen en hulp-financieringen zijn mooi. Ook al is het bij lange na niet voldoende en staat veel van de ondernemers het water al 2 meter boven de lippen, er is in ieder geval iets. Er kleeft echter een hele grote maar aan al die steun…. heeft u enig idee wie die steun straks allemaal op moeten gaan hoesten? Precies, u en ik! Belasting- en BTW-verhoging, verzekeringspremies, pensioenskorting… we gaan er straks allemaal aan mee betalen. Het kan natuurlijk als tijdelijke maatregel aangekondigd worden maar dat was het kwartje van Wimpie ook…. De gifbeker is nog lang niet leeg.

De welvaart wordt een halt toe geroepen. Op youtube zag ik een heel passende videofilm voorbij komen. Het is even opletten want het filmpje is in het Engels maar zeer zeker de moeite waard om te bekijken.

Ik hoop maar 1 ding, dat er volgend jaar wel weer blaadjes aan de bomen komen.

Stay safe!

Ik heb ook een hart….

Persfotograaf, ik doe het spelletje inmiddels 25 jaar en heb zo ongeveer alles al wel eens voor de camera gehad. Van Sinterklaas, burgemeester, fietsenmaker, Koningin, Koning, kroegbaas, naakte vrouwen, brandweerman, politieagent, voetballer, raceauto en schaker…. alles al eens gezien.

Leuk nieuws, 1 april grappen, openingen van winkels, sluiting van winkels…. je kan het zo gek niet verzinnen of ik heb er wel een foto van. De leukste momenten zijn die in Ouwehands Dierenpark en dan bedoel ik niet die hele valse 1 april grap! De jonge ijsberen die voor het eerst naar buiten komen, de andere pas geboren dieren en niet te vergeten de panda’s. De aankomst van de panda’s op Schiphol, ik was erbij! Het kampioenschap van Candia’66, het bezoek aan circuits als Spa Francorchamps, TT-circuit, Nürburgring, Oschersleben, Zolder, Zandvoort, Silverstone en het veredelde fietspad van de Varsselring…. de pinnetjes op mijn reizen-landkaart zijn zeer divers.

Maar als allround persfotograaf kom je op je pad soms ook minder leuke dingen tegen. Ongevallen met ernstige afloop, branden waarbij het noodlot toeslaat en geweldsdelicten waarbij dodelijke slachtoffers vallen…. ook dat ligt vast  en niet alleen op film of gevoelige beeldchip. Sommige beelden staan voor altijd op het netvlies gebrand. Ernstige ongevallen, enorme branden en huilende agenten na een schietincident…. als ik mijn ogen sluit kan ik ze nog steeds zien.

Bijna op automatische piloot doe je dan je werk… zorgen dat de medemens op een nette manier kan zien wat de situatie werkelijk was. Je probeert beelden te maken die zonder tekst toch het hele verhaal vertellen. Met de grootst mogelijke zorg maak je de beelden en de bescherming van de slachtoffers is daarbij erg belangrijk. Nog ver voor de AVG zorgde ik ervoor dat door een buitenstaander onmogelijk vastgesteld kon worden wie een rol speelde in mijn berichten over ongevallen en branden.

Privacy-bescherming… wachten op het moment dat de persoon met zijn of haar rug naar je toe staat of wachten op het moment dat de hulpverlener zich over de brancard buigt om zich te bekommeren om een slachtoffer. Dat zijn de momenten waarop je een foto maakt. Geen gezichten die kunnen vertellen wie ze zijn. Hulpverleners volledig herkenbaar in beeld als spreekwoordelijke dankbetuiging voor hun tomeloze inzet. De sensatie is er voor mij al lang niet meer en de race om als eerste op de plek des onheils te zijn gaat al lang aan mij voorbij.

Toch brokkelt de “automatische piloot” stukje bij beetje af. Nog niet zo lang geleden ben ik geconfronteerd met een tweetal emails die mij verweten een harteloze, onbeschofte en gewetenloze foto-journalist te zijn die geen inlevingsvermogen bezat. Hoe ik het in mijn hoofd kon halen om foto’s van een ernstig ongeval te publiceren op inmiddels mijn eigen digitale krant. De inhoud van de 2 emails hebben mij een slapeloze nacht opgeleverd. Natuurlijk snap ik de emotie achter de mails. Er is immers bij een dergelijk ongeval met een zeer grote impact altijd wel iemand die dicht naast het slachtoffer staat en voor die persoon is het zien van beelden van dat ongeval erg confronterend. Maar in mijn beleving heeft iedere burger recht op een beeld dat de situatie op dat moment weer geeft. Dat deze foto’s voor naasten en familie dan niet leuk zijn snap ik als geen andere. Slechts 2 maanden later gebeurt er op precies hetzelfde punt een exact gelijk ongeval. Ik kon exact dezelfde foto’s maken. Ook hier raakte iemand zwaar gewond. De voorgenoemde emails zorgden er ineens voor dat ik mij bezwaard voelde om het nieuwsitem te publiceren. Nog maar net na de publicatie van het tweede ongeval ontving ik van een familielid het verzoek of ik foto’s wilde sturen omdat hij een beeld van de situatie wilde. Er viel een last van mijn schouders maar tegelijkertijd kwam daar een nieuwe. Ik kende de beller… dan komt het weer heel dichtbij.

Daags na het ongeval tref ik de beller weer. Hij bedankt mij nogmaals voor de foto’s. Het slachtoffer maakt het naar omstandigheden redelijk goed en hij toont mij een foto….. nu heb ik er vrede mee.

Vrouwenlogica

Mijn Toon (van Eneco) is een beetje van het padje. Al 2 nachten achter elkaar wordt er precies om 00:07 uur een brandalarm gegenereerd in de garage. Eigenlijk heeft Toon mij nog nooit in de steek gelaten en nooit iets fout gedaan, tot afgelopen zaterdag. Omstreeks 00:07 uur ontving ik een sms met de melding dat de rookmelder in de garage rook had gedetecteerd en dat actie gewenst was. Er bleek echter niets aan de hand te zijn maar je schrikt wel even….

Ik had al een paar opties bedacht om te voorkomen dat ik om de haverklap sneller dan het geluid naar huis moet racen. Zo was de optie “dubbel uitvoeren van de rookmelders in dezelfde ruimte” een hele goede optie en ook het hangen van videocamera’s kwam in aanmerking.

Tot mijn grote verbazing was het zondagnacht weer raak. Ook weer om 00:07 uur. Nou heb ik al niks met toeval maar dit kon niet anders dan geen toeval zijn. Klik en door…. met werken in dit geval.

Na een kort slaapje na de nachtdienst telefonisch contact gezocht met de servicedesk van Toon. Mevrouw nummer 1 zag al vrij snel in dat het niet een administratief foutje was en verbond me door met mevrouw nummer 2. Deze had merkbaar meer verstand van brandmelders want er volgde een stortvloed aan vragen. “Is de batterij vol? Kunt u de melder even schoon blazen? Wilt u de gevoeligheid even verlagen? Wilt u Toon even opnieuw opstarten?”, Ja maar…. “Kunt u de melder even testen? Op het knopje drukken meneer….”, Ja maar…. “Niet te lang drukken meneer…. ja… nu heeft u hem ontkoppeld. Kunt u de melder even opnieuw koppelen? Ja meneer, dan moet u hem even ophalen….”, Ja maar…. De mevrouw van Toon beschikte waarschijnlijk niet over geduld want mijn “Ja maar….” werd niet opgemerkt.

Normaal gesproken had ik de mevrouw na de eerste “Ja maar…” al met enige dwang onderbroken want op dat moment had ik al door dat het een routekaart met standaard vragen betrof. De mevrouw in kwestie beschikte over een grote dosis vrouwenlogica want als je in mijn verhaal de gelijkenissen niet ziet… dan zie je ook niet dat het niet aan de melder ligt.

Toch ging ze vol goede moed door met het “spelletje”. Zelfs toen ik zei dat beide meldingen een hoog James Bond gehalte hadden was mevrouw er nog steeds van overtuigd dat er rook geweest moet zijn, stof in de melder zit, de batterij leeg is en een eigenwijze vent…. oh wacht… 😉

…… als je een sirene hoort

Ja, we gaan weer bloggen! Poging nummer 2 😉

Dat ik zo af en toe eens een foto maak voor een krantje ofzo is geen geheim. Dat is eigenlijk al meer dan 20 jaar het geval. Dat begon allemaal met een politiescanner en een kleinbeeldcamera. De hele dag het gekraak van de scanner door het huis en altijd precies dat horen wat je wilde horen. Voor de 1 een irritatie, voor de ander een gave. Als ik dan die ene melding tussen al die andere meldingen weg kon filteren en het leek me wat, dan ging ik op pad.

Het duurde niet lang of ik kreeg m’n eerste brandweerpieper. Ik was de koning te rijk, het nieuws altijd uit eerste hand. Dat heeft ook zijn nadelen want als je altijd als eerste aanwezig bent dan ben je binnen de kortste keren ook verdacht. Vooral als het om branden door brandstichting betreft… maar daar zal ik later eens over schrijven.

Met de invoering van het C2000/P2000 systeem viel een enorme stilte in huis. Hoe gek ook, je mist het gekraak en geruis toch echt als je er jarenlang van “genoten” hebt. Veel hoefde ik niet te missen want nog voor de overgang naar het P2000 systeem had ik al zo’n pieper in huis. De nieuwsvergaring ging dus gewoon door. Maar met de invoering van P2000 was wel het “contact” met de politie weg. In opdracht van het ministerie van binnenlandse zaken is de meldkamer verplicht gesteld om via P2000 de media in te lichten over gebeurtenissen in de regio. Men is nog aan het oefenen maar het gaat ze steeds beter af…….

Toch hoor je nog met enige regelmaat een sirene die je niet thuis kan brengen. Je hoort het verschil niet meer tussen een politieauto, ambulance of brandweerauto want al die sirenes zijn hetzelfde tegenwoordig. Op de internetpagina 112meldingen.nl kan je kijken wat de melding zou kunnen zijn. Maar als ook daar niks terug te vinden is dan rest mij niets anders dan op te staan en als een klein kind uit het raam te kijken waar de sirene naartoe gaat. Met enige regelmaat zie ik dan een politieauto met daarin 3 of 4 personen met een rotgang de Zwarteweg af zoeven. Als je dan echt goed kijkt zie je de extra spiegeltjes op de buitenspiegels zitten…. een politie-lesauto… pffff, ik ga weer zitten. Wederom spitsen mijn oren want in de verte hoor ik weer een sirene… langzaam komt hij dichterbij, het is een ambulance. Nou dan zullen ze wel gebeld zijn, op 112meldingen is niks te zien….. ik ga weer zitten want er als een malle achteraan rijden is zinloos. Nieuwsgierig wacht ik op de komst van de volgende sirene….. de huisartsenpost, die kan er ook nog wel bij. Tot zover de meest bekende lawaaimakers….

Als je op een avond door de straten van Rhenen rijdt en je hoort de sirenes dan ben je extra op je hoede want dan komt er een moment dat je mogelijk ruimte moet maken. Het geluid wordt sterker en sterker en opeens zie je ook de blauwe zwaailichten opdoemen…. huh? Pro-Rail incidentenbestrijding?? Hadden de treinen ook altijd maar zo’n haast! Zou het dan toch echt eens gebeuren? De zoveelste sirenes bieden zich aan…. langzaam komt het geluid dichterbij….. het duurt wel lang…. ik zie nog niks…. en ineens is hij daar….. een kantonnier van Rijkswaterstaat! Ze geven tegenwoordig ook iedereen een sirene en zwaailichten!…..

Bloggen, wat is dat ook al weer?

Tsja, als ik naar de datum van mijn voorlaatste blog-bericht kijk schrik ik wel een beetje…. 10 maart 2014 en daarvoor 20 oktober 2013. Met de komst van facebook is het bloggen in een verval geraakt. Schreef ik vroeger over van alles wat ik mee gemaakt had, tegenwoordig doe je dat met one-liners op facebook. Er is inmiddels zoveel gebeurd en zo nog veel meer veranderd dat ik niet eens meer weet waar ik moet beginnen…. Van Gelderlander, Rhenense Betuwse Courant naar een eigen internetkrant…. niet de minste gebeurtenissen.

Op zich lijkt het heel simpel, je bedenkt een internet-adres, maakt een website en klaar is Peter denk je dan…. niets is minder waar. Je maakt iets voor een (hopelijk) groot publiek en dan opeens voel je ook de druk. Je moet wel publiceren anders kijken de mensen niet meer. Je behaalt mijlpalen, 100 bezoekers, 5000 bezoekers en inmiddels zijn er meer dan 20.000 bezoekers in de maand! Voor je het weet ben je druk!

Maar nu ga je ook veel kritischer kijken naar wat anderen schrijven. Wat schrijft de concurrent over het zelfde nieuwsitem als jij? Dan kom je vaak bekende stukken tekst tegen en op andere momenten teksten die echt kant nog wal slaan. Vandaag weer een duidelijk voorbeeld van hoe het dus echt niet moet/kan. In Rhenen vonden 2 ongevallen plaats, 1 op de brug en 1 op de Grebbeberg. Hier waren 5 en 3 voertuigen betrokken en bij beide ongevallen werd 1 persoon naar het ziekenhuis vervoerd. Met een trotse glimlach op mijn gezicht las ik dan ook het bericht van RTV-Utrecht….. ik denk ergens iets met klok en klepel 😉

 

Uiteraard is mijn visie terug te lezen op www.grebbekrant.nl