Snelheid
Marcel Duits beleefde vandaag zijn rentree in de Dunlop Sportmaxx Clio Cup tijdens de Pinksterraces op CP Zandvoort. Hij wist zijn startplaats (reverse grid) niet te behouden en finishte als 8e maar de snelheid zat er in ieder geval goed in. Maandag mag hij vanaf de 3e startplek vertrekken en hopelijk heeft hij dan iets meer geluk. Na maandag meer over de Pinksterraces.
ps. er is niets mis met mijn camera maar de auto van Marcel mist hier en daar nog een kleurtje. Alleen de deuren en de motorkap waren nog over van de vorige auto….
Door de Bocht
Ik ontving een aantal mailtjes met de vraag of hier nog wat foto’s van de Varsselring bij konden, nou bij deze. Verder heb ik eigenlijk weinig te melden. Mijn gedachten zijn al weer bezig met de Pinksterraces op Circuitpark Zandvoort, die staan voor zaterdag en maandag op het programma. Over het weer maak ik me dit keer geen zorgen. Van mij mag het pijpenstelen regenen want ik heb nog last van de zonnestralen op de Varsselring. De gehele dag in de zon zonder zonnebrandolie is niet goed bevallen…
Bliksems!
Ik was nog aan het werk toen ik van Marc een sms kreeg, “vanavond een rondje rijden?”. Ach dat is altijd gezellig dus waarom niet, hij zou mij om 22.30 uur oppikken. Onderweg naar mijn huis belde hij vanuit de auto op om te zeggen dat ik mijn statief ook moest pakken, er was noodweer op komst en daar wilde hij wat mee gaan doen. Een snelle blik op buienradar.nl leerde ons dat we een heel eind naar het westen moesten voor het betere slechte weer dus zetten we koers richting Utrecht. Ik wist uit ervaring dat het rondom Woerden nog wel eens flink kon donderen en de radar-beelden bevestigden mijn vermoeden. Voorbij Utrecht begon de hemel her en der al aardig verlicht te raken en zo begon het hart van Marc ook sneller te kloppen. Haast met schaamrood op de kaken bekende Marc mij dat hij doodsbang is voor onweer.
Om zijn angst enigszins te overwinnen wilde hij er foto’s van maken. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik het erg dapper van hem vond. Inmiddels zijn we de N11 tussen Bodegraven en Leiden op gereden en na enkele kilometers waren de schichten toch wel erg duidelijk zichtbaar. We besloten “op veilige afstand” de auto op een parkeerplaats te zetten maar blijkbaar waren wij niet de enige die op dat idee gekomen waren. We moesten dus nog even verder rijden en zo kwamen we dus ook dichter bij het storingsfont dat over de Randstad trok. Nadat we uiteindelijk een plekje gevonden hadden duurde het nog verdacht lang voordat Marc uit de auto stapte. Ik had inmiddels alles in paraatheid gebracht om de eerste bliksem vast te leggen toen Marc pas naar buiten kwam. Verder dan de achterklep kwam hij echter niet. Voorzicht en zeker wel binnen het bereik van de auto zette ook hij zijn statief op en begon wat te schieten. Inmiddels had ik de eerste voltreffer al hetgeen ook niet zo moeilijk was want waar je ook keek, bliksemschichten waren overal rondom ons heen.
Zonder dat we het echter in de gaten hadden sloten de buien zich als een val rondom ons heen en naar mate de tijd vorderde kwamen de bliksems dichterbij. Marc gaf het op maar ik wilde nog wel even blijven staan. Zolang er meer dan 3 seconden tussen bliksem en knal zitten is er niks aan het handje. Enkele minuten later klonk uit de auto toch het vriendelijke edoch dringende verzoek of ik toch niet maar alvast in de auto wilde komen zitten. Om Marc uit zijn lijden te verlossen ben ik maar op het verzoek in gegaan. Dat was echter geen minuut te vroeg want toen ik weer naast hem in de auto zat barstte de hel los. De ruitenwissers konden de grote hoeveelheid regen niet meer aan en de straten kwamen al een beetje blank te staan. Marc greep de eerste de beste gelegenheid aan om zijn auto weer met de neus richting Utrecht te krijgen maar hij was te laat. Rond om ons heen sloeg de ene na de andere bliksem in de aarde. We kregen de kans niet meer om de seconden te tellen, zo dichtbij sloeg de bliksem in. Helaas voor Marc regende het zo hard dat het zicht haast nihil was anders weet ik zeker dat hij 160 km/h gereden zou hebben. Inmiddels zijn we weer thuis en op de buienradar schuift een onheilspellende wolkenpartij richting de Utrechtse Heuvelrug, slaap lekker Marc 😉
Varsselring
Het was wel weer even wennen maar vandaag toch weer eens brommerts gefotografeerd. Als je 9 van de 10 keer met auto’s bezig bent is een motor toch echt hele andere koek, ze zijn kleiner en ze gaan ietsje harder. Maar goed, ik heb mijn best weer gedaan en ondanks het feit dat ik nu zo rood als een kreeft ben en 100.000 juni-kevers heb vermoord heb ik een leuk dagje gehad. Maar of ik dit jaar nog meer brommerts ga doen weet ik nog niet. Iemand nog wensen?
Perskaart
Het valt tegenwoordig niet mee als je ergens een accreditatie-aanvraag doet. Perskaarten, inschrijving bij de kamer van koophandel, referenties en publicaties zijn vaak een vereiste om aan te tonen dat je serieus met je vak bezig bent. Maar blijkbaar geldt dat lang niet voor iedereen. Zie hierboven, de fotograaf van onder andere de Tina en de Donald Duck. Nee, zo komt de persoon die mijn accreditatie moet goedkeuren nog geloof waardig over…
Denk nu niet weer dat ik jonge fotografen geen eerlijke kans gun. Maar bedenk wel dat ik bergen moet verzetten om met ruim 15.000 euro aan apparatuur een evenementje te mogen bezoeken…
Jump!!
Voor mijn kleine meisje… 😉
Altijd Actueel
Soms vraag ik mij af waar ik het voor doe. Je staat bij nacht en ontij op om te zorgen dat nieuws uit de regio altijd voorzien wordt van alles zeggend beeldmateriaal. Als je dan de krant open slaat en je ziet het onderstaande, vraag je jezelf af waarvoor je het zou doen. De krant is met de foto inderdaad actueel… Enkele uren later is het pand met de grond gelijk gemaakt. Slaap lekker…
Vooruit Denken
Als je jezelf wilt onderscheiden van de rest moet je met iets anders komen. De opdracht van vandaag was duidelijk; het publiek moest de hoofdrol spelen tijdens de doorgang van de wielerronde “Dutch Food Valley Classic” (de vroegere wielerronde Veenendaal – Veenendaal). Samen met een correspondent van De Gelderlander bezochten ik de doorgang op De Paardenveld in Rhenen, een colletje van de buiten-categorie 😉
Van te voren had ik al bedacht hoe ik dit aan zou gaan pakken. Het moest een plaatje worden waarop het publiek zou staan of zitten met daar doorheen de renners die volop in beweging waren en dus echt onscherp. Geheel voorbereid nam ik plaats langs de weg en koos mijn publiek. De spanning loopt op, er komen meer en meer motorrijders langs scheuren en er komt een kopgroep van 5 man de berg op gefietst. Ik stel nog eens scherp, check de sluitertijd nog een keer en klik…. G@#$$#@# wat flikken die eikels nou dan? Komen ze aan de verkeerde kant van de weg een vluchtheuvel voorbij en rijden dus haast over mijn tenen. Daar had ik dus even niet op gerekend en aangezien ze geen 12 of meer rondjes rijden zoals in de autosport zijn al mijn kansen verkeken. De correspondent is meer dan tevreden maar toch heb ik er geen goed gevoel aan over gehouden. Dan blijkt toch maar weer eens te meer dat wielrenners echt een stelletje eikels zijn, waarvan acte.
Update 19-05-2009: De foto was in ieder geval wel goed genoeg voor de voorpagina van de Vallei-editie in de Gelderlander 😉
Crisis
Tsja, het kon niet uitblijven, ook bij mij heeft de economische crisis toegeslagen. Mijn uitgave-patroon is de afgelopen maanden niet veranderd terwijl de financiële vergoedingen daar in tegen wel minder werden. Ik moet dus wat bezuinigingen door gaan voeren en ik heb hier en daar nog wat in de mottenballen staan. Ik heb dus de mottenballen maar eens opgeruimd en zie daar, een klein kapitaal staat te fonkelen. Nu kan ik het op marktplaats dumpen maar dat betekend dat ik op biedingen moet gaan zitten wachten en daar heb ik nu even geen zin in.
Ik heb alles in mijn tuin geparkeerd en binnenkort organiseer ik een kleine verkoopparty. Helaas zal dit zonder een hapje of een drankje zijn want dat kan er even niet af. Mocht je willen weten wat er zoals te bezichtigen is verwijs ik je naar de volgende link [klik hier]. Alles moet weg!!!!