Auteur: Peter

Juist wanneer je het niet verwacht gebeurt het vaak toch. Om 11.43 uur gaat mijn pieper en wordt er een bosbrand in Rhenen gemeld. Ik zie het aantal voertuigen dat er op af gestuurd wordt (minstens 3) en concludeer dat het een serieuze melding moet zijn. De locatie is Koerheuvelweg achter de watertoren dus moet het makkelijk te vinden zijn. Aanrijdend zie ik van boven de boomtoppen zware en vooral zwarte rookwolken naar de hemel stijgen. Ik parkeer mijn auto op afstand en loop richting de plek des onheils, loeiende sirenes klinken van alle kanten. Mijn maatje Marc (in de volksmond al Peppie genoemd) staat wild gebarend aan de straat en maant mij om vooral door te lopen. Het geluid van de sirenes zwelt aan en de rook wordt zwaarder en zwaarder. Als we het bos in lopen ruikt het naar rook en naarmate we de brand naderen wordt de temperatuur merkbaar hoger. Berichten van de inzet van een blus-helikopter bereiken ons… De eerste tekenen van de brand worden zichtbaar… en toen werd ik wakker.

De brand had een omvang van 3x niks en was door een volwassen man met een volle blaas te bestrijden geweest. Dat de temperatuur op liep was te wijten aan het gewicht van de tas die ik mee tors. Al met al een storm in een glas water al is iedere grote brand in het begin toch echt te blussen met dat zelfde glas. Een teken aan de wand is wel dat er ergens in Rhenen toch weer iemand met een zieke geest rond loopt en dit soort brandjes sticht….

Om het zoeken in mijn archief wat te vereenvoudigen heb ik de afgelopen dagen een groot aantal cd-roms over gezet op een externe harde schijf. Het is grappig om te zien wat je eigenlijk de afgelopen jaren allemaal al gezien hebt. Als all-round persfotograaf maak je natuurlijk van alles mee, van winkelopening, prijsuitreiking en voetbalwedstrijd tot tragische ongevallen en desastreuze branden.

Nu weten de de beter bekenden onder ons dat ik totaal niets met voetballen heb, ik blijf er niet voor thuis en zet er ook niets voor aan de kant. Je zal mij dan ook niet gauw bij een voetbalwedstrijd zien (zelfs niet met een vrijkaartje). De enige uitzondering vormt wel het beroepsmatig bezoeken van voetbalwedstrijden want dan mag ik al mijn ziel en zaligheid leggen in het leveren van passend beeldmateriaal. Dé voetbalmomenten die mij toch wel als heel bijzonder zijn bijgebleven, zijn de wedstrijden tussen DOVO en GVVV uit Veenendaal. De beide voetbalclubs worden slechts door een weg van elkaar gescheiden en als deze clubs tegen elkaar voetballen kan je er altijd op rekenen dat er wel iets bijzonders gebeurt en dan doel ik niet op schermutselingen want die zijn er zelden. Ook de spreekkoren blijven beperkt tot: “wat zijn die Blauwen stil” en “het is stillll aan de overkant”.

Toch is het verschil tussen de clubs vaak duidelijk te merken. DOVO is de serieuze hoofdklasser terwijl GVVV de belhamel uit de klas(se) is. Zo was er eens een wedstrijd tussen de twee waarbij er als uit het niets een aantal blauwe kippen het veld op fladderden. Het was hilarisch om te zien hoe een groot aantal spelers achter de kippen aan gingen om ze van het veld te werken. Ook was er eens een wedstrijd tussen DOVO en GVVV waarbij DOVO bij overwinning kampioen kon worden. Op het moment dat DOVO het eerste doelpunt scoorde vlogen de zakjes met blauwe verf door de lucht om de “rooien” om te toveren tot “blauwen”. Natuurlijk een schitterend idee alleen kon mijn camera daar minder goed tegen…

De grootste stunt was toch wel “Dixie” in het jaar 2000. De eerste helft was nauwelijks een kwartier oud of er barstte een luid gejoel en gejuich los. Vanaf de andere kant van het veld stormde een half ontblote dame het veld op welke duidelijk een fan van GVVV was. Met hier en daar een “blauw vlekje” liep zij diagonaal over het veld richting de plek waar ik achter de achterlijn zat, ik zat dus eerste rangs 😉

Mijn “zeer gewaardeerde” collega had nog een plannetje in petto. Hij betaalde haar 50 gulden om plaats te nemen in het publiek. Uiteraard profiteerde ik van dit moment en maakte ook een aantal plaatjes. Het moet extra wrang geweest zijn toen hij zag dat niet zijn foto maar een foto van mij in het welbekende dagblad stond… 🙂

“We gaan nog even en drankje doen bij Tante Loes”, dachten de inzittenden van een Golf Cabrio. Dat werd uiteindelijk een duur drankje want zittend op het terras zagen zij het zomerse voertuig over de parkeerplaats richting de waterkant rijden. Een vergeten handrem is vermoedelijk de oorzaak van het leed. De bestuurder zal deze hoogstwaarschijnlijk nooit meer vergeten….