De tijd van de kerstboom is weer aangebroken. Voor de meeste huishoudens geldt dan dat het huis omgetoverd wordt tot een waar kerststal. Dit gaat niet altijd zonder slag of stoot. Het begint vaak al met de grootte van de boom. Je wordt op pad gestuurd voor een kleintje en de boom in kwestie valt altijd weer te groot uit. Dan hoor je direct al: “ik heb nog zo gezegd…”. Ja hoor, zo’n boom valt altijd kleiner uit als hij in de buitenlucht staat. Met een plafond er boven valt het dan altijd weer tegen. Dan komen de lampjes. Strengen van 50 en 100 lampjes zijn tegenwoordig heel normaal. Maar wie heeft de lampjes vorig jaar als een kluwe wol in de doos met kerstspullen gegooid? Dat komt dan automatisch voor de rekening van diegene die de kerstboom afgetuigd heeft. De lampjes hebben je in een wurggreep en al happend naar adem weet je ook deze hindernis te nemen. Nu moeten de lampjes nog in de boom. Het nadeel van de moderne minilampjes is dat de afstand tussen de lampjes altijd te kort is om van het ene takje naar het andere takje te komen. Met vereende krachten breng je de lampenmissie tot een goed einde en stilletjes hoop je dat het allemaal naar wens is. Je handen zijn inmiddels rood gespikkeld van de naalden. Nu barst de tweede helft los. Wordt het een rode, zilveren of een gouden boom… Je geeft het snel op om niet weer in een gebed zonder amen te belanden. Onopvallend neem je enige afstand van de optuig-activiteiten en de rust keert weer een beetje terug. Lampjes, ballen, slingers en kerstster, alles op zijn plaats en we hebben het weer overleefd. En hoe verging het mijzelf? Prima!! Onder de brug heb ik geen stroom dus sla ik de boom over dit jaar 😀
Oude doos?
Ooit hoop ik nog eens een F1 Grandprix te kunnen fotograferen. Lijkt een beetje op een jongensdroom maar hey, dat hoort er ook bij. De wintertests voor de F1 teams zijn inmiddels begonnen en 1 naam springt er bij mij dan direct uit, Heikki Kovalainen. Die heb ik dus nog ergens in “de oude doos”. “Just for the fun” ben ik een keer bij de Renault World Series geweest. Oschersleben ligt nou niet echt naast de deur maar voor een weekendje ontspanning moet dat ook een keer kunnen. Enkele kilometers van Berlijn verwijderd ligt dus in de middle of nowhere een fraai circuit. Hotel direct naast de baan geboekt dus mooier kon het niet.
De demo van dit evenement werd verzorgt door het Renault F1 team en de bolide werd bestuurd door…jaja de Fin Heikki Kovalainen. Zowel zaterdag als zondag liet hij zijn kunstjes met de Renault aan het massaal toegstroomde publiek zien. Het publiek was overigens niet het enige dat stroomde. Tijdens beide demo’s kwam de regen met containers tegelijk uit de lucht.
Ik stond als een mummie langs de baan terwijl Heikki alle moeite had om de vele pk’s op de baan te houden. In zijn eerste rondje ging het dan ook gelijk helemaal mis. Pal voor mijn neus maakte de bolide een volledige 360er om zijn as. Daar sta je dan met 700mm. Nul beelden van deze schuiver. Maar de rest van het materiaal was wel geslaagd. Ik kan denk ik als 1 van de eerste zeggen dat ik een F1 rookie op beeld heb 😉
(S)Tom(S)Tom navigatie
Dat geloof je toch zeker zelf niet. Ik wacht op een TomTom One en om dit wachten te compenseren kreeg ik een TomTom 700 (oid) te leen. Voor een plaatje van de start van een Winter Bos Loop moest ik naar de Scheidingsweg in Wageningen. De normaalste zaak als men erbij zou zeggen dat dit de weg naar het oude ziekenhuis is. Maar dat had men dus niet en vol vertrouwen in de TomTom ging ik van huis. In Wageningen werd netjes verteld waar ik heen moest alleen zakte het vertrouwen tot een mega-dieptepunt toen de eindbestemming op de markt van Wageningen werd aangegeven. Daar zal naar mijn mening niet echt veel hardgelopen worden laat staan dat er veel bos te zien is. Een keertje uit/aan en er kwam een nieuwe route te voorschijn. Een ware kruistocht door Wageningen was het resultaat, dat ding is gek geworden. Dan maar terugvallen op de alom bekende methode “de Nederlandse mond”. Werkt toch een stuk beter. Hopelijk werkt de nieuwe TomTom Go One wel vlekkeloos.
Ouderdom 2
Het ziet er naar uit dat er in de toekomst veel kilometers gereden gaan worden en de auto waar ik tot voor kort mee reed had zijn beste tijd wel gehad. Tijd voor een nieuwe auto dus. Sinds vrijdag mag ik mijzelf rondrijden met een Opel Astra 1.7 CDTi Elegance. Als je een Mazda van 1995 gewend bent is dit wel even iets anders. Lekker veel luxe maken het autorijden weer aangenaam. Lekker zuinig en 0,99 euro per liter, mij hoor je niet meer klagen 😉
Eindejaarsmoeheid
’s Morgens ben ik niet vooruit te branden. De wekker kijkt angstig als ik voor de zoveelste de snoozeknop in wil drukken. Na 4 keer geeft de wekker het op en besluit me met rust te laten. Met veel pijn en moeite neem ik afscheid van de warmte onder het dekbed. Ben ik dan een keer vroeg op pad dan lijkt het wel alsof er een eeuwig durende zonsverduistering gaande is. Om 08.30 is het nog nagenoeg donker en dat komt de lichamelijke- en geestelijke gesteldheid ook al niet ten goede. Probeert moeder natuur ons alsnog de regen te geven die we de rest van het jaar te kort genomen zijn? Ik denk dat ik een zonnebankkuur of iets dergelijks ga nemen, al is het maar om het gebrek aan energie aan te vullen. Een vakantie naar Bali zit er immers niet in, winterslaap misschien?
Hoor wie klopt daar?
De goedheiligman is weer in Rhenen en natuurlijk mogen de kinderen dan weer met hem op de foto, als de kids dat tenminste durven. Huilend en spartelend tegen de wil van papa en mama verzetten de geheelweigeraars zich tegen de verplichting om bij die oude man met baard en rode puntmuts op schoot te belanden. Of zou het komen door die zwarte mannetjes die er omheen zwerven? Afgelopen vrijdag was het weer even zo ongeorganiseerd als altijd. Wat mij dan echt stoort is dat er mopperende ouders zijn die het er niet mee eens zijn dat er iemand halverwege de rij invoegd. Er is geen rij en in 3 uur komt iedereen wel een keer aan de beurt. Wat maakt het uit dat je dan 5 minuten langer moet wachten? De kinderen wachten al een heel jaar en met veel geduld…..
Forza Fortis
De huizenkopers onder ons weten er vast wel over mee te praten, de befaamde “spaarhypotheek” vaak nog met een gekoppelde levensverzekering. Destijds de hypotheekvorm bij uitstek. Nu, 12 jaar later, is voor mij de tijd daar om er vanaf te stappen want ik heb immers mijn huis verkocht. De hypotheek aflossen is geen probleem, dat regelt de notaris wel voor je. Het afkopen van de levensverzekering is een heel ander verhaal.
Destijds is de hypotheek afgesloten bij iemand van de verkopende makelaar. Die heeft inmiddels zijn hypotheek-tak afgestoten en de ene na de andere contactpersoon komt in beeld. De huidige “contactpersoon” is een best persoon maar weet van de destijds afgesloten hypotheken niet zo veel en verwijst mij dus door naar Fortis. Daar krijg je als eerste de vraag of je een klant of tussenpersoon bent. Als je zegt dat je klant bent word je terugverwezen naar de contactpersoon (had die niet gezegd dat ik zelf Fortis moest bellen?). Nogmaals bellen en dan maar zeggen dat ik een tussenpersoon ben. Om te voorkomen dat ik alsnog weer naar de contactpersoon gestuurd word, maar gelijk gezegd dat er geen contactpersoon is. We hebben contact!! Maar dan snapt de ene na de andere telefoonstem niet waar je het over hebt….ik verbind u door….u zegt? sorry ik verbind u door….nee dan heeft u het verkeerde nummer….ik verbind u door….belt u maar met 0900-#### a 20 eurocent per minuut….ik verbind u door….heeft u een momentje dan vraag ik dit even na………….en nou is het g@#v@3&4##e afgelopen. “U bent nu stem nummer 10 en voor mij de laatste. Dit is het probleem en u gaat mij nu een passende oplossing geven”, weet ik nog net met mijn tanden in het bureau uit te brengen. En warempel het werkt.
Ik krijg dus een formulier thuisgestuurd waarop ik een gironummer en handtekening moet zetten. Klaar is Peter….dacht ik. Een maand na de overdracht van mijn oude huis schrijft Fortis vrolijk nog geld van mijn rekening. De (korte) haren in mijn nek staan mij recht overeind en ik bel zwaar geirriteerd mijn huidige contactpersoon op. Die schrikt en zegt direct toe Fortis te zullen bellen. Via de Postbank laat ik de overschrijvingen ongedaan maken en denk dus dat het zo wel geregeld is. Helaas, niet dus. Met alles afgekocht en afgelost krijg ik toch nog weer een brief waarin men mij vragen waarom de automatische incasso is stopgezet en of ik dit per omgaande weer wil herstellen. Sorry hoor maar ze hebben het wel eens over “van het kastje naar de muur”, bij Fortis is dit meer een hele woonboulevard. Ik ben in ieder geval klaar met Fortis.
Appletje – eitje?
Heerlijk avondje is voor mij al weer geweest. Met een iMac en een MacBook Pro is voor mij een nieuw tijdperk aangebroken en heb ik afscheid genomen van mijn oude PC en laptopje met Zinloos ’98 en Zinloos XP. Maar om nou te zeggen Appletje – eitje….. Poehpoeh, dat valt wel een beetje tegen. Je kan het vergelijken met het gebruik van je mobieltje. Als je altijd Nokia gebruikt en je stap dan over op Motorola dan zoek je jezelf wezeloos in de nieuwe “werkomgeving”. Zo vergaat het mij op dit moment dus ook. Een hele verandering dus. Maar zoals je ziet begint het te werken. Het jasje van mijn weblog heb ik in ieder geval veranderd in een krant, vond ik wel toepasselijk 😀
Minimum snelheid
Ik ben niet echt de automobilist van het jaar met een behoorlijke hoeveelheid “fanmail’ van het CJIB. Ik hoop echter dat er eens een flitser langs de weg staat die mensen flitst die te langzaam rijden. Laten we eerlijk zijn, buiten de bebouwde kom is het normaal gesproken toegestaan om 80 km/h te rijden. Dit is kennelijk nog niet tot iedereen doorgedrongen. Vandaag had ik weer eens geluk. Ik zat achter Teun en Truus die in hun auto onderweg waren naar de kleinkinderen. Met een topsnelheid van maar liefst 55 km/h tussen Wageningen en Rhenen kwam de file die achter hen ontstond in de top 10 van de zondags-files. Tijd is geld momenteel dus zat er voor mij niets anders op dan in te gaan halen. Eenmaal voorbij opa en oma groette hij mij nog even met zijn grote lichten. Nou opa, als je dan toch met een 360 graden view van de omgeving wilt genieten, moet je met de bus gaan. Met de borden ” einde bebouwde kom” hoef je dan in ieder geval geen rekening meer te houden.
Zondagskeeper
Jaja, weer voetbal. Dit keer GVC in Wageningen. De 6e klasser-zondagamateur moest tegen Beatrix. Als je hoofdklassevoetbal gewend bent, dan is dit wel even slikken. Vooral de keeper van Beatrix speelde een opvallende rol in de wedstrijd. De eerste doeltrap die de fors uitgevoerde doelbewaker moest nemen kwam niet verder dan 3 meter buiten het strafschopgebied. Hij liet de eer dan ook aan zijn teammaten voor de rest van de wedstrijd. Achterballen bracht hij op zijn dooie akkertje weer in het spel gebracht en bij een terugspeel-kop-bal moest hij zijn medespelers eerst nog vragen of hij er met de handen aan mocht zitten. Toch was het verbazingwekkend hoe het heerschap soms van de grond kwam en dat zonder eerst toestemming te vragen 😉
