De verdeelde samenleving

Hoe lang nog? Hoe lang nog accepteren we met elkaar dat de samenleving geregeerd wordt door een stelletje waanzinnige malloten? Ik kan een heel eind meegaan met de beleidsmakers als het gaat om maatregelen die de pandemie tot een goed einde brengen. Ik zal ook de laatste zijn die zegt dat er helemaal geen pandemie is. De beelden staan ons allen op het netvlies gegrift en laten een onuitwisbare indruk achter. Ook in mijn eigen omgeving zie ik de gevolgen van Covid-19. Collega’s die na besmetting en een ziekbed een rondje met de hond nog niet kunnen maken… anderen die nu alleen nog met een rollator zich voort kunnen bewegen… nee, Covid-19 is wel echt.

Mondkapje
Maar de maatregelen stroken niet meer met de werkelijkheid. Neem nu de mondkapjes. We zijn er in Nederland bijna vanaf maar waar ze nog gedragen moeten worden is dit echt discutabel. Bij het betreden van een vliegtuig word je met klem verzocht om het mondkapje te dragen en dus ook over de neus….. maar als de vliegdames drankjes uit serveren is een mondkapje ineens niet meer nodig, alsof Covid dan even niet meer bestaat. Zo gaat het ook in het restaurant van een hotel. Bij de ingang staat een sjappie met een thermometer die de binnenkant van je arm temperatuurt en je verwijst naar de hand-ontsmetter. Bij de ingang is tevens een streng richting-beleid. Je moet de aangegeven loop-richting volgen anders wordt de thermometersjappie boos. Als je achtereenvolgens met z’n allen kriskras door elkaar langs het buffet schuifelt hoor je niemand meer. Als je het eten hebt en aan tafel zit, mag je mondkapje af en kan je met 500 man de hele zaal bij elkaar schreeuwen als je dat zou willen. Massaal “lang zal ze leven” zingen moet kunnen toch? Dezelfde taferelen zie je ook in het zwembad….

Angst
De beleidsmakers hebben er voor gezorgd dat de halve wereldeconomie op z’n gat lag, we nog steeds niet op vakantie kunnen waar we zelf naartoe willen en we onze weerstand tot een minimum gereduceerd hebben met al dat handen wassen en het dragen van mondkapjes. Het lijkt wel of iedereen bang is voor elkaar. Niemand loopt nog normaal door een winkelpad zonder angstvallig te kijken of er niemand te dicht in de buurt komt. De handdoeken-menéér van het hotel durft de “vuile” badhanddoeken nog niet vast te pakken….. je mag ze zelf in de waszak gooien. Achtereenvolgens geeft hij je zelf uit eigen handen een nieuw badlaken.

Versoepeling?
Vanaf 25 september wordt de 1,5 meter regel versoepeld.  Nu zou ik bij bepaalde personen kunnen voorstellen dat we van 1,5 naar 3 meter moeten gaan maar over het algemeen is dit natuurlijk een prima ontwikkeling….. toch? Nou niet dus…. Zo moet je dus in een restaurant de corona-app laten zien waarin je moet aantonen dat je gevaccineerd bent, 24 uur of minder negatief getest bent, of in minder dan een half jaar hersteld bent van een besmetting. Nogmaals, ik twijfel niet aan het bestaan van Covid-19 maar nu gaat men wat mij betreft te ver met de maatregelen (en dan druk ik mij nog netjes uit). Een vaccinatie beschermt niet tegen Covid-19… je word er alleen minder ziek mee. Er is dus eigenlijk niets veranderd… Maar men creëert wel een 2-deling in de samenleving en daar wringt bij mij de schoen pas echt. Genuanceerd taalgebruik wordt echt moeilijk als ik daar aan denk. Het is namelijk van de zotte dat ik nu niet zomaar meer met mijn dochter uit kan gaan eten. Zij heeft er namelijk voor gekozen om zichzelf niet in te enten omdat niet bekend is wat de gevolgen zijn voor haar kinderen die ze graag wil krijgen…… Dus moet ze een corona-test van minder dan 24 uur oud kan laten zien of aantonen dat ze hersteld is van een besmetting in minder dan een half jaar tijd om een restaurant te kunnen betreden.  Kan je voorgenoemde niet en ben je niet ingeënt dan ben je in een restaurant niet welkom.

Verdeelde samenleving
Dit is toch niet uit te leggen? Zelfs al zit je op het terras en moet je naar de wc, dan ben je binnen niet welkom. Dit gaat mij de pet te boven. Heerlijk gegeten en je wilt ruimte maken voor het toetje? Ga maar op straat zitten dan….. de BOA die jouw corona-enting moet controleren vliegt uit zijn auto en geeft je een boete van €90,- voor wildpoepen….. Vandaag las ik in het nieuws dat de kerken niet gaan controleren op een geldige vaccinatie…. geen haan die er naar kraait…. Wederom de gelovige tak van de samenleving die een eigen plan trekt. Wat voor wereld leven we in mensen? Wordt het aanbieden van de corona-app en de daaraan gekoppelde gegevens ook nog ergens vast gelegd? Wat gaan we met die gegevens doen? Wie gaat er iets met die gegevens doen? Je moet er toch niet aan denken dat er ergens een database draait die daar weer wat mee doet naast de al bestaande “volgers” als google en facebook… dat de Nederlandse regering eindelijk een manier heeft om na te gaan wat wij in onze vrije tijd doen. Je zou er een boek over kunnen schrijven….

Maar de verdeling van de samenleving is voor mij echt een dingetje. Misschien schud dit filmpje de mensen nog een beetje wakker….

;

Ik heb ook een hart….

Persfotograaf, ik doe het spelletje inmiddels 25 jaar en heb zo ongeveer alles al wel eens voor de camera gehad. Van Sinterklaas, burgemeester, fietsenmaker, Koningin, Koning, kroegbaas, naakte vrouwen, brandweerman, politieagent, voetballer, raceauto en schaker…. alles al eens gezien.

Leuk nieuws, 1 april grappen, openingen van winkels, sluiting van winkels…. je kan het zo gek niet verzinnen of ik heb er wel een foto van. De leukste momenten zijn die in Ouwehands Dierenpark en dan bedoel ik niet die hele valse 1 april grap! De jonge ijsberen die voor het eerst naar buiten komen, de andere pas geboren dieren en niet te vergeten de panda’s. De aankomst van de panda’s op Schiphol, ik was erbij! Het kampioenschap van Candia’66, het bezoek aan circuits als Spa Francorchamps, TT-circuit, Nürburgring, Oschersleben, Zolder, Zandvoort, Silverstone en het veredelde fietspad van de Varsselring…. de pinnetjes op mijn reizen-landkaart zijn zeer divers.

Maar als allround persfotograaf kom je op je pad soms ook minder leuke dingen tegen. Ongevallen met ernstige afloop, branden waarbij het noodlot toeslaat en geweldsdelicten waarbij dodelijke slachtoffers vallen…. ook dat ligt vast  en niet alleen op film of gevoelige beeldchip. Sommige beelden staan voor altijd op het netvlies gebrand. Ernstige ongevallen, enorme branden en huilende agenten na een schietincident…. als ik mijn ogen sluit kan ik ze nog steeds zien.

Bijna op automatische piloot doe je dan je werk… zorgen dat de medemens op een nette manier kan zien wat de situatie werkelijk was. Je probeert beelden te maken die zonder tekst toch het hele verhaal vertellen. Met de grootst mogelijke zorg maak je de beelden en de bescherming van de slachtoffers is daarbij erg belangrijk. Nog ver voor de AVG zorgde ik ervoor dat door een buitenstaander onmogelijk vastgesteld kon worden wie een rol speelde in mijn berichten over ongevallen en branden.

Privacy-bescherming… wachten op het moment dat de persoon met zijn of haar rug naar je toe staat of wachten op het moment dat de hulpverlener zich over de brancard buigt om zich te bekommeren om een slachtoffer. Dat zijn de momenten waarop je een foto maakt. Geen gezichten die kunnen vertellen wie ze zijn. Hulpverleners volledig herkenbaar in beeld als spreekwoordelijke dankbetuiging voor hun tomeloze inzet. De sensatie is er voor mij al lang niet meer en de race om als eerste op de plek des onheils te zijn gaat al lang aan mij voorbij.

Toch brokkelt de “automatische piloot” stukje bij beetje af. Nog niet zo lang geleden ben ik geconfronteerd met een tweetal emails die mij verweten een harteloze, onbeschofte en gewetenloze foto-journalist te zijn die geen inlevingsvermogen bezat. Hoe ik het in mijn hoofd kon halen om foto’s van een ernstig ongeval te publiceren op inmiddels mijn eigen digitale krant. De inhoud van de 2 emails hebben mij een slapeloze nacht opgeleverd. Natuurlijk snap ik de emotie achter de mails. Er is immers bij een dergelijk ongeval met een zeer grote impact altijd wel iemand die dicht naast het slachtoffer staat en voor die persoon is het zien van beelden van dat ongeval erg confronterend. Maar in mijn beleving heeft iedere burger recht op een beeld dat de situatie op dat moment weer geeft. Dat deze foto’s voor naasten en familie dan niet leuk zijn snap ik als geen andere. Slechts 2 maanden later gebeurt er op precies hetzelfde punt een exact gelijk ongeval. Ik kon exact dezelfde foto’s maken. Ook hier raakte iemand zwaar gewond. De voorgenoemde emails zorgden er ineens voor dat ik mij bezwaard voelde om het nieuwsitem te publiceren. Nog maar net na de publicatie van het tweede ongeval ontving ik van een familielid het verzoek of ik foto’s wilde sturen omdat hij een beeld van de situatie wilde. Er viel een last van mijn schouders maar tegelijkertijd kwam daar een nieuwe. Ik kende de beller… dan komt het weer heel dichtbij.

Daags na het ongeval tref ik de beller weer. Hij bedankt mij nogmaals voor de foto’s. Het slachtoffer maakt het naar omstandigheden redelijk goed en hij toont mij een foto….. nu heb ik er vrede mee.

KoopZondag

Wat zullen we eens gaan doen op zondag? Voor de één een vraag die iedere week gesteld wordt. Voor de ander een vraag waarop men het antwoord, sinds men het er met de paplepel in gegooid heeft, al weet. De één denkt ruim, naar het strand, naar de grote stad, naar het bos of misschien juist naar het platte land. De ander geniet van de rust, de zondagsrust en gaat naar de kerk… of soms zelfs 2 keer. Iedereen zijn eigen gedachte en dat is mooi! Daarvoor leven we in een vrij land waarin iedereen zelf mag beslissen wat men doet…. is het niet geweldig?!

Wij zijn met z’n allen een zeer tolerant volkje…. tot op zekere hoogte natuurlijk. Behalve als het gaat om de zondagsrust. Dan is er een beperkte groep mensen die niet meer zo tolerant is. Wie herinnert zich niet de dag dat de Giro d’Italia door Rhenen kwam? Dat beperkte groepje mensen begon direct te steigeren toen bekend werd dat dit nou juist op zondag moest gebeuren. Kosten noch moeite werd echter gespaard om de kerkgangers zo min mogelijk last van dit evenement de laten ondervinden. Als je dan denkt dat de kous daarmee af is heb je het mis. Men moest toch nog even laten weten dat men het er niet mee eens was. 10 mei 2010 schreef ik hier al een stukje over. De wegen rondom Rhenen werden “opgeleukt” met pamfletten in alle talen…

PK_1005_1146

Het bloeiend winkelhart van Rhenen staat aan de vooravond van een nieuwe uitdaging, de koopzondag. Dit zwaarbevochten recht gaat op zondag 6 mei eindelijk zijn vruchten afwerpen. Met name de SGP in Rhenen was fel tegenstander van de koopzondag. Geen tegenargument bleef ongemoeid maar de keiharde waarheid “ons geloof is hierop tegen” bleef ongemoeid maar iedereen wist waar de schoen wrong. Ik heb echter nog nooit iemand horen zeggen dat “kerkbezoek” niet toegestaan is. Zijn wij als niet-kerkbezoekers dan echt toleranter? In mijn beleving mag iedereen die keuze zelf maken. Winkelen of naar de kerk, zoek het lekker zelf uit. Het is jammer dat niet iedereen zo denkt en het is dan ook spijtig dat met name de volgelingen van de SGP, mij (en met mij een groot deel van Nederland) hun wil op proberen te leggen terwijl zij vrij gelaten worden in hun keuze. Ik ben dan ook benieuwd naar de acties die in Rhenen zullen volgen op het besluit om een koopzondag te houden. Opnieuw bordjes overal langs de weg?

Voordat iedereen mij nu in de nek gaat springen dat ik de gelovigen onder ons in een kwaad daglicht zet het volgende: Ik heb het grootste respect voor mensen die gelovig zijn. Katholiek, protestants of Islam… Petje af voor de discipline die men op weet te brengen. Maar… er zijn mensen die de keuze maken om iets anders te doen op zondag en volgens mij mag dat.