St. Maarten

St. Maarten, vraag me niet hoe, wat en waarom want dat zou ik echt niet weten. Ik denk dat het net zoiets is als halloween, overgewaaid vanuit een buitenland. In ieder geval wist ik al wat er komen zou want 1 van de ouders was zo vriendelijk om een briefje door de deur te doen met de aankondiging. Als er een kaars voor het raam of voor de deur zou staan zou dat betekenen dat de kindjes aan konden bellen voor een snoepje. Ach, ik ben de beroerdste niet (anders lag ik wel op bed) dus heb ik ook een kaars in mijn raam gezet.

Prompt ging de bel. Met een zak snoep spoedde ik de trap af en toen ik de deur opende begonnen drie “kleine kindjes”, allen voorzien van een lampion, liefelijk een liedje te zingen. Emotioneel nog geheel onder de indruk pakte ik de zak snoep en wel verdient liet ik ieder kind iets pakken. Op de vraag: “komen er nog meer”, kreeg ik “vast wel” als antwoord en nadat de kinderen hun weg weer vervolgden begaf ik me terug naar de eettafel. Gekscherend stelde ik mezelf voor als een fatserige tokkie met een dikke bierbuik en een dito onderrug. Ik liet mijn fantasie rijkelijk zijn gang gaan en zag mezelf al met een 1/2 liter bier de deur open doen en na het liedje een greep in 1 van de snoepzakjes doen. Kinderen renden gillend en zwaar getraumatiseerd door de straat en de eerste boze ouders zouden zich weldra aan de deur melden. We kwamen niet meer bij toen ik mijn gedachte in beeld en geluid aan Sophie had voorgelegd.

Net op het moment dat we een beetje bij gekomen waren van onze aanstekelijke lachbui gaat wederom de deurbel. Toen ik de deur opende zag ik ongeveer 30 gouden engelenkeeltjes voor mijn deur staan! De schrik sloeg mij om het hart. Uiteraard dook men massaal op mijn zakje snoep waarvan weldra de bodem in zicht kwam. Snel ging ik in gedachten op zoek naar een alternatief. Het enige dat nog in de la stond was een grote familiezak M&M’s. Die moest er dan ook aan geloven want de echte die-hards bleven gewoon in het zakje graaien ook al was deze allang leeg en dat vond ik toch ook wel weer zielig. Met allen een handje M&M’s ging men een deur verder. Ik weet alleen nog steeds niet wat St. Maarten inhoudt… wel dat mijn eten inmiddels koud was. Was ik nu maar een dikke fatseri…. 😉

Opzegging lidmaatschap

Geachte heer/mevrouw,

Hierbij deel ik u mee dat mijn “abonnement op uw CJIB-mailing” niet langer gewenst is. De kosten die uw mailing met zich mee brengt wegen niet op tegen hetgeen ik er voor terug gekregen heb. De 25 euro die ik moet betalen voor de slechts 4 kilometer tijdswinst die ik ermee win (al dan niet bewust), wegen niet tegen elkaar op. Ik verzoek u dan ook om mijn gegevens per direct te schrappen zodat de eventuele overschrijdingen mij ook daadwerkelijk winst zullen opleveren. Uw mailing gaat na vandaag ongelezen retour afzender.

De hatelijke groeten uit het altijd gezellige Rhenen!

PleisterPlakkerPlus

Vanaf nu mag ik mezelf PleisterPlakkerPlus noemen. Op mijn werk ben ik zo’n 2,5 jaar als EHBO’er dienstbaar aan de samenleving. Om beter aan te kunnen sluiten aan de landelijke ambulance- en trauma-diensten is het Landelijk Protocol Eerstehulp Verlening (L.P.E.V.) in het leven geroepen. In hoofdlijnen komt het hier op neer dat je bij een slachtoffer een betere analyses kan doen en daarover in communicatie met beroeps-hulpdiensten beter en 1-lijnig kan communiceren. Het is een pittige cursus die heel wat van mijn vrije tijd heeft gevergd. Ook het examen was niet misselijk met echt ambulance-personeel en lotus-slachtoffers. Het allerbelangrijkste waren toch wel de latex-handschoenen. Als je die per ongelijk vergeten was, kon je het diploma wel op je buik schrijven. Ik heb de fototas dan ook aangevuld met een setje latex-handschoenen want je weet maar nooit. Moeilijk kiezen wordt het niet want foto’s maken kan altijd nog 😉

lpev

(T)Huiswerk

Het is rustig in de regio. Het lijkt erop alsof de afdeling brandpreventie van de diverse gemeentes goed hun best doen en de heren van de “sterke arm en verkeershandhaving” de touwtjes strak in handen hebben want nieuws van de straat is er niet echt. Erg veel te melden heb ik dan ook niet behalve dan dat ik het druk heb met wat grote DTP-klussen voor het einde van het jaar. Ach, je bent van de straat, voorzien van een natje en droogje en kan je eigen werktijden indelen. Een geluk bij een ongeluk is dat Ziggo het tot nu toe prima doet en dus hoef ik niet achter mijn advertenties en informatie aan te leuren. Een avondje lekker Tsjillen op de bank is ook heel wat waard denk ik dan maar en met mijn kleinegrote meisje in huis hoef ik ook niet zo nodig de deur uit…. alhoewel….

Vanmiddag zijn we even wezen sjoppen in Veenendaal. Ik moest een nieuwe winterjas en dus gingen we op pad. Boavista is voor mij de “place to be” en dus stonden we binnen 15 minuten weer buiten mét een nieuwe jas en een dikke jas lichter. Het blijft duur spul van G-Star. De rest van de sjop-middag ging op aan boeken van Helen Vreeswijk en een dvd. De thee thuis op de bank was weer lekker en de film “Hoe overleef ik mezelf” naar het boek van Francine Oomen is een echte aanrader!

Seizoen-slot

Het zit er weer op. Met de Formido Finaleraces op het circuitpark Zandvoort is voor mij het Nederlandse autosport-seizoen tot een einde gekomen. Met 9 evenementen is het voor mij een best druk seizoen geweest met veel hoogtepunten en ja, natuurlijk ook een dieptepuntje. Al met al kijk ik toch terug op een vooral leuk seizoen waarbij vooral een groot aantal collega’s voor leuke momenten hebben gezorgd. Dit in combinatie met veel spektakel op de baan maken het seizoen 2009 voor mij tot een groot succes. Hét evenement van 2009 was toch wel de FIA-GT 24h op Spa. Ook al was de afloop iets minder, het blijft een mooie ervaring.

PK_2507_2315.jpg

Wat 2010 mij zal brengen?, ik heb nog geen idee. Mijn betalende baas is van plan om 170 – 200 man de laan uit te sturen en misschien ben ik er wel 1 van. Aangezien ik toch graag wat centjes heb om uit te geven zal het aandeel autosport in mijn bezigheden misschien wel plaats moeten maken voor werk dat echt veel geld op zal leveren. Het blijft echter allemaal koffieprut kijken want meer dan het aantal werknemers dat plaats moet gaan maken is er nog niet bekend. Ik wacht het allemaal wel af al komt 1 november wel met rasse schreden dichterbij en serieuze klanten voor autosport-beeldwerk maken natuurlijk ook een hoop goed….

De Overweging

PK_0810_2024

Eigenlijk had ik voor donderdagavond een vrije avond in gedachte maar dat liep even anders. Als de rook van deze brand al vanaf de rondweg oost in Veenendaal te zien is dan is een ritje Barneveld nog wel de overweging waard dacht ik… en dat was het ook. De brand woede in het pand van een Caravan-dealer en was inmiddels over geslagen naar een verfhandel. De bussen tinner zorgden in de laatstgenoemde voor hele speciale geluidseffecten (helaas hier niet meegeleverd).

Het was niet echt dringen geblazen maar voor dat ene exclusieve plaatje moest ik toch steeds dichterbij kruipen en als er 1 schaap over de dam is… binnen de kortste keren stonden mijn “collega’s” en Marc weer naast mij. Dat was echter van korte duur want het vuur bereikte de hoogstwaarschijnlijk prive-vuurwerk-collectie van de eigenaar waarbij het luide geknal van een Chinese rol en een groot aantal vuurpijlen van het kaliber vooral niet in de hand houden het luchtruim verkozen. Ik heb nog nooit zoiets komisch gezien. Als angsthazen koos het overgrote deel van de “collega’s” het hazenpad en als ware spring-bokken huppelde men tussen de wirwar van slangen door. Met Enschede “nog fris in het geheugen” maakte men zich met gepaste spoed uit de voeten. Het bleef echter bij een aantal knallen en een 4-tal pijlen. Het gevolg was echter best hilarisch 😉

Boete-Blog

Vrijdag begon ik aan een heerlijk weekendje Spa-Francorchamps. Half Nederland stond in de file maar dat mocht voor mij de pret niet drukken want voor de rest was het weekend tot in de puntjes geregeld, een complete accreditatie voor de FIA-GT 24 uur-race tot zondagmiddag dus dat zat helemaal goed. Ik was vrijdag echter veel te laat op het circuit en dus moest ik de 1e wedstrijd van de Nederlandse GT4 missen. Maar mij hoorde je (bijna) niet klagen hoor. Ik had nog een schitterend vooruitzicht in “the old fashion way” of te wel inclusief slapen in de auto 😉

Dat plannetje kreeg echter een andere richting want een telefoontje naar het hotel van vriend/collega Tim leerde mij dat slapen in de auto voor vrijdagavond niet nodig was. Lekker relaxed in een hotelletje doet een mens immers goed als je een programma van 24 uur voor de boeg hebt. Na een heerlijk dineetje in Spa dook ik dus lekker onder de veren en de volgende ochtend rond 07.30 uur vertrokken wij fris en vrolijk weer naar het circuit in de Belgische Ardennen. Een plaatsje op 1 van de dichtst bij zijnde parkeerplaatsen maakte het voor ons simpel om het circuit te bereiken want vanaf deze parkeerplaats vertrokken met grote regelmaat VIP/MEDIA-pendelbussen dus lopen was er niet bij.

De zaterdag liep voorspoedig al kan ik je zeggen dat het lopen erg zwaar is op Spa. Natuurlijk moesten er foto’s gemaakt worden van het roemruchte Eau Rouge met zijn gigantische hoogte verschil. Met z’n 15 kg aan apparatuur is het echt buffelen naar boven. Met een groot aantal foto’s op o.a. autosport.nl behaalde ik ook nog mijn eer en deed ik het dus allemaal niet voor niets. De dag vorderde gestaag en ook toen de avond viel verliep alles nog zoals gepland. Ik had echter nooit kunnen weten dat de avond met zo’n giga knal zou vallen. De vuurwerk-foto hier onder behoorde tot 1 van de laatst geplande opnames van die avond en hij is aardig gelukt al zeg ik dat zelf.

Rond de klok van 00.00 uur besloot ik om een paar uurtjes in de auto te gaan pitten. Omdat ik een beetje overmatig zuinig ben op mijn apparatuur pakte ik mijn tas volledig in en nam ik alles van waarde mee naar de auto. Op dit tijdstip reden echter de VIP-shuttles niet meer dus moest ik “even” lopen. Dat “even” lopen werd even iets langer. Gewapend met mijn zaklamp speurde ik de parkeerplaats af naar mijn auto en het “even” werd dus 2 uur! Na die 2 uur was mij de moed dermate in de schoenen gezakt dat ik mijzelf met loodzware schoenen naar de naastgelegen politiepost begaf. Uiteraard spreek ik een behoorlijk woordje buiten de grenzen maar helaas behoort frans daar niet bij. Bij het eerste contact, sloeg mij de schrik helemaal om het hart want de agent in kwestie vertelde mij dat ik nummer 2 was die avond en alsof bij een donderslag bij heldere hemel wist de agent mij te vertellen dat ik dan vast een Opel Astra reed. Ik kan je zeggen dat je dan heel langzaam verschrikkelijk naar de klote gaat. Gelukkig zijn er ook nog goede Walen en 1 daarvan zette zijn trots opzij en hielp mij in gebrekkig Nederlands met de aangifte.

Na de nodige bureaucratie stond de aangifte op papier en belde ik mijn vriend Marc. Ik moest even mijn ei kwijt en dan ben je blij met zo’n vriend. Die bedacht zich geen moment en sprong samen met zijn vrouw in de auto en ging onderweg naar Spa. Om er zeker van te zijn dat ik niet toch zo’n domme klootzak was, kamde ik de gehele parkeerplaats nog eens uit… niets. Om niet als een dwaas zinloos rond te dolen ben ik alvast terug gegaan naar het media-centre en heb daar de dingen afgerond op voorbereiding van mijn vertrek want verder werken zag ik niet meer zo zitten. Het wachten was op de komst van Marc en mijn onplezierig en vooral ongepland afscheid van dit schitterende circuit.

Met de komst van Marc nam mijn stiekeme hoop tot het terug vinden van mijn auto met rasse schreden af. Hij en Angely arriveerden en dus liep ik maar weer naar de politiepost alwaar wij elkaar zouden treffen. Ook Marc kon het niet geloven want er stonden toch veel duurdere en luxere auto’s op de parkeerplaats en waarom nemen ze dan juist een Astra van 2005? Uiteindelijk stapte ik in de auto van Marc en gaf ik aan het verlies toe. Ja, daar was ik dus echt goed van over de zeik… Terwijl we wegrijden passeren we een andere parkeerplaats, die ik voor de zekerheid ook had doorzocht. Als uit het niets vraagt Angely of die zwarte Astra die daar stond niet toevallig van mij was. 60-SB-RL…. daar stond dus mijn auto. Een immens groot gevoel van opluchting en een even groot gevoel van schuld maakte vanaf dat moment de dienst uit. Voor de moeite die Marc gedaan heeft had ik liever gehad dat hij echt gestolen was. Wat voelde ik me lullig zeg. Marc relativeerde met de woorden dat hij blij was dat mijn auto niet echt gestolen was en dat hij in zulke gevallen liever 10x voor niets rijdt dan 1x als het echt menens is.

Nadat ik de aangifte ongedaan gemaakt had ben ik samen met Marc en Angely naar huis gereden. Ik had het hier wel gehad. Nu ik er over na denk weet ik ook waar het verkeerd gegaan is. De media heeft parkeerplaats P1 plek toegewezen gekregen. Maar P1 betreft dus meerdere velden. Door het gebruik van shuttles ben ik mijn richtinggevoel een beetje kwijt geraakt en in het pikke-donker is er van dat richtinggevoel al helemaal niks meer over en stond ik dus op de verkeerde parkeerplaats. Ik kan je echter zeggen dat je jezelf gelukkig mag prijzen met een vriend als Marc. Hij stond er wel in het holst van de nacht…

Door de Bocht

PK_2405_1650.jpg

PK_2405_1646.jpg

Ik ontving een aantal mailtjes met de vraag of hier nog wat foto’s van de Varsselring bij konden, nou bij deze. Verder heb ik eigenlijk weinig te melden. Mijn gedachten zijn al weer bezig met de Pinksterraces op Circuitpark Zandvoort, die staan voor zaterdag en maandag op het programma. Over het weer maak ik me dit keer geen zorgen. Van mij mag het pijpenstelen regenen want ik heb nog last van de zonnestralen op de Varsselring. De gehele dag in de zon zonder zonnebrandolie is niet goed bevallen…